| 0 reacties

tags: Ervaringsverhalen

Kind van gescheiden ouders blijf je altijd

Voor kinderen is het naar en verdrietig als je ouders gaan scheiden. Een scheiding heeft ingrijpende gevolgen en het leven van een kind komt op zijn kop te staan. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 23 was. Volwassen en op papier geen kind meer. Ik was al een aantal jaren het huis uit en had mijn eigen leven. Het was een heftig jaar waarin veel veranderde. Mijn moeder verhuisde naar de andere kant van Nederland, mijn vader bleef gebroken achter en het huis waarin ik was opgegroeid werd noodgedwongen verkocht. Op dat moment voorzag ik niet dat er nog heel veel situaties zouden komen waarin ik zou merken dat ik een kind van gescheiden ouders was. Eén van de meest lastige – en jaarlijks terugkerende – situaties zijn verjaardagen.

Vier mijn verjaardag niet meer

Mijn eerste verjaardag nadat mijn ouders waren gescheiden sloeg ik bewust over. Mijn ouders waren net een aantal maanden uit elkaar en er was weer wat rust ontstaan. Ik wilde dat niet overhoop gooien door mijn ouders samen in één ruimte te zetten. De tweede verjaardag nadat mijn ouders waren gescheiden, werd ik 25. Een mijlpaal waarvan ik vond dat die gevierd moest worden. En bovendien vond ik dat mijn ouders zich nu maar eens volwassen moesten gedragen en gewoon beiden op mijn verjaardag moesten komen. Het werd een fiasco, mijn ouders groetten elkaar niet, de sfeer was uitermate gespannen en ik was blij toen het feest weer voorbij was. Ook de jaren daarop deed ik nog verschillende pogingen om mijn verjaardag te vieren. Vooraf probeerde ik mijn ouders soms instructies te geven door bijvoorbeeld aan te geven dat ze elkaar op zijn minst gedag konden zeggen. Dat liep uit op: “Nou, gefeliciteerd met je dochter he?!”, “Je dochter?? Onze dochter zal je bedoelen”, waarna ze elkaar de rest van de avond niet meer aankeken. Na nog een aantal pogingen om mijn verjaardag te vieren besloot ik mijn verjaardag niet meer te vieren. De lol was er voor mij wel af en ik wilde er geen energie meer in steken. Inmiddels zorg ik er jaarlijks voor dat ik met mijn gezin rond mijn verjaardag een weekend of dagje weg ben. Ik vind het prima zo en mis de stress voorafgaand aan de verjaardag en de teleurstelling nadien absoluut niet.

Een opa en oma die elkaar niet willen aankijken

Inmiddels heb ik twee kinderen. Dit betekent automatisch dat ik tweemaal per jaar tóch een verjaardag moet vieren. En bij een kinderverjaardag horen natuurlijk opa en oma. Maar dat zijn wel een gescheiden opa en oma. Een opa en een oma die elkaar niet willen aankijken, laat staan een praatje met elkaar maken. Een opa en een oma die met het grootste cadeau willen aankomen waarbij ze de ander willen overtreffen. Een opa en een oma die hun kleinkind of kleindochter proberen op te eisen zodat de ander geen aandacht krijgt. Een oma die zichzelf overschreeuwt en een opa die stoïcijns voor zich uitkijkt omdat hij zich doodergert aan oma. Ik raak gespannen en gestrest en kan niet meer genieten van de bijzondere dag. Ik schaam me richting het andere bezoek dat dit is hoe mijn ouders met elkaar omgaan. Vooraf probeer ik strategische keuzes te maken. Bijvoorbeeld of we veel of weinig mensen uitnodigen. Als we veel mensen uitnodigen is het drukker en zitten mijn ouders met meer mensen in een ruimte wat de kans verkleint dat ze te dicht bij elkaar zitten. Als we minder mensen uitnodigen, zijn ook minder mensen getuige van hoe mijn ouders met elkaar omgaan. Ik weet nog altijd niet wat de beste keus is. 

Stress voor altijd...

Mijn kinderen zijn nog jong en merken er gelukkig niets van maar ikzelf voel het altijd direct. Ik probeer altijd nét even weg te zijn als mijn ouders elkaar op de verjaardag ontmoeten zodat ik in ieder geval niet bij dat uiterst ongemakkelijke moment hoef te zijn. Toevallig moet ik dan net even iets uit een andere kamer pakken. Ik vrees voor het moment dat mijn kinderen wel gaan merken hoe mijn ouders met elkaar omgaan en er last van krijgen. Of dat mijn kinderen merken dat ik gespannen en gestrest ben en vragen hoe dat komt. Ik hoop nog altijd dat er iets gebeurt waardoor dat moment niet zal komen. Mijn ouders zijn degenen die daar verandering in moeten brengen en ik betwijfel of dat ooit zal lukken.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt