| 3 reacties

tags: Ervaringsverhalen, Kinderen/jongeren en scheiding

Bij elkaar blijven voor de kinderen?

Een veelgehoord dilemma van ouders is of het goed is om voor de kinderen bij elkaar te blijven. Een scheiding heeft hoe dan ook gevolgen voor een kind. Maar wat betekent het voor een kind wanneer je als ouder ondanks een ongelukkig huwelijk toch bij elkaar blijft? Wanneer is een kind het beste af? In deze blog leggen we uit wat de theorie hierover zegt en laten we verschillende ouders en jongeren over dit onderwerp aan het woord.

Ruzies beheersen

De theorie geeft een duidelijk antwoord op de ingewikkelde vraag of je als ouders bij elkaar moet blijven voor de kinderen. Wanneer je in staat bent om de ruzies te beheersen, is het goed om bij elkaar te blijven. Kinderen functioneren het beste in intacte gezinnen. Mogelijk kunnen ouders ondanks de strijd met hulp van buitenaf hun gezinsleven voortzetten. Wanneer de sfeer tussen ouders echter niet meer te verbeteren is, is het niet in het belang van de kinderen om bij elkaar te blijven. Het is dan overigens wel belangrijk dat de ruzies na de scheiding stoppen, anders schieten de kinderen er weinig mee op. Want of ouders nu wel of niet gescheiden zijn, voortdurende heftige ruzies tussen ouders zijn destructief voor kinderen (Spruijt, 2010).

Minder tijd voor elkaar

Alexandra (33 jaar, getrouwd en moeder van driejarige dochter Ilona en de vijf maanden oude Levi):

"Sinds wij twee kinderen hebben is onze relatie veranderd. We hebben minder tijd voor elkaar.  Ondanks afspraken dat we af en toe iets leuks met zijn tweeën willen ondernemen, komt dit er in de praktijk niet van. Hierdoor leven we meer dan voor de geboorte van onze kinderen langs elkaar heen en hebben we vaker onenigheid. Soms is het een discussie over iets kleins zoals het huishouden maar soms hebben we ook grote meningsverschillen over de opvoeding van de kinderen. Ik ben er desondanks van overtuigd dat we hier goed uitkomen. De eerste jaren met jonge kinderen is het druk, we zijn moe door de gebroken nachten waardoor we sneller geïrriteerd raken. Het is belangrijk met elkaar te blijven praten en het tijd voor elkaar nemen blijft een aandachtspunt…"

Altijd ruzie

Joris (17 jaar, ouders zijn gescheiden toen Joris 15 was):

"In mijn herinnering hadden mijn ouders altijd ruzie. ’s Ochtends voelde ik vaak al aan de sfeer of er ruzie was. Mijn moeder zat dan treurig op de bank en mijn vader rookte buiten boos een sigaret. Toen ik wat ouder werd, vluchtte ik vaak het huis uit als mijn ouders weer eens ruzie hadden en tegen elkaar schreeuwden. Een tijdje geleden vertelde mijn vader dat mijn ouders vaak hadden overwogen te gaan scheiden maar dat uiteindelijk niet deden voor mij en mijn zus. Ik had gewild dat mijn ouders eerder waren gescheiden."

Te jong kinderen gekregen

Bart (27 jaar, gescheiden en vader van vierjarige zoon Tigo):

"Ik was 23 en mijn ex 19 toen ze zwanger raakte van onze zoon. We waren net zes maanden bij elkaar en waren eigenlijk nog niet toe aan een kind. Toen Tigo eenmaal geboren was, kregen we vaak ruzie. Ik wilde graag mijn oude leven voortzetten. Lekker naar voetbal met mijn vrienden en na afloop doorzakken in de kroeg. Mijn ex was boos wanneer ik de volgende dag wat langer uitsliep. Ik vond dat dit moest kunnen omdat ik vijf dagen per week werkte en de ontspanning nodig had om te kunnen opladen. Mijn ex begreep er niks van en wilde liever dat ik tijd maakte voor Tigo en haar. Toen Tigo twee jaar was, besloten we uit elkaar te gaan. Nu ik erop terugkijk, wilde ik dat ik harder mijn best had gedaan voor Tigo. Ik gun Tigo twee ouders die het leuk hebben met elkaar. Nu zie ik Tigo veel te weinig en groeit hij alleen bij zijn moeder op."

Hoe denkt u erover?

Bij elkaar blijven voor de kinderen of juist niet? Wat is uw mening over dit ingewikkelde onderwerp? Wij zijn benieuwd naar uw mening! Laat uw reactie hieronder achter. Heeft u al de knoop doorgehakt om te scheiden en wilt u meer informatie? Volg de online training voor tips en adviezen.

In verband met privacy zijn in deze blog fictieve namen gebruikt.

Bronnen: Spruijt, E. en H. Kormos (2010), 'Handboek scheiden en de kinderen'. Houten, Bohn Stafleu van Loghum.

 

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

  1. Yvonne - woensdag 27 mei 2015 20:49

    Al jaren hoor ik mezelf zeggen: als de kinderen er niet waren geweest, was ik al lang weggegaan! En dat klopt ook, zo voel ik t vanuit t diepst van mijn hart. Samen kinderen hebben heeft een relatie wel degelijk een extra dimensie, een extra motivatie om het toch nog een keer te proberen.
    Jarenlang hebben geloofd dat, omwille van de kinderen, we er wel uit zouden komen samen. Helaas was dat een illusie.
    Ik geloof heel sterk dat als je kinderen hebt, he naar hen toe verplicht bent het niet zomaar op te geven. Ze verdienen een vader en een moeder, ze verdienen een stabiele thuis situatie. Als je ze dat niet meer kunt bieden, omdat je samen niet tot goede afspraken kunt komen, er veel ruzie is en de kinderen er onder lijden, ga dan in Gods naam uit elkaar! Je geeft je kinderen een verkeerd voorbeeld van hoe een relatie zou moeten / kunnen zijn... De ouders zijn het voorbeeld, kinderen zijn trouw aan beide ouders en het innerlijke conflict daf zij ervaren door verwikkeld te raken in de ruzies van de ouders is onomkeerbaar schadelijk! Veel schadelijker dan het scheiden zelf.... Maak goede afspraken, zorg dat de kinderen onder geen enkel beding het gevoel hebben dat ze moeten kiezen tussen mama of papa. Met elkaar of zonder elkaar, hoe verdrietig ook, dat is waar het om draait!!!!

  2. Yvonne - woensdag 27 mei 2015 20:50

    Al jaren hoor ik mezelf zeggen: als de kinderen er niet waren geweest, was ik al lang weggegaan! En dat klopt ook, zo voel ik t vanuit t diepst van mijn hart. Samen kinderen hebben heeft een relatie wel degelijk een extra dimensie, een extra motivatie om het toch nog een keer te proberen.
    Jarenlang hebben geloofd dat, omwille van de kinderen, we er wel uit zouden komen samen. Helaas was dat een illusie.
    Ik geloof heel sterk dat als je kinderen hebt, he naar hen toe verplicht bent het niet zomaar op te geven. Ze verdienen een vader en een moeder, ze verdienen een stabiele thuis situatie. Als je ze dat niet meer kunt bieden, omdat je samen niet tot goede afspraken kunt komen, er veel ruzie is en de kinderen er onder lijden, ga dan in Gods naam uit elkaar! Je geeft je kinderen een verkeerd voorbeeld van hoe een relatie zou moeten / kunnen zijn... De ouders zijn het voorbeeld, kinderen zijn trouw aan beide ouders en het innerlijke conflict daf zij ervaren door verwikkeld te raken in de ruzies van de ouders is onomkeerbaar schadelijk! Veel schadelijker dan het scheiden zelf.... Maak goede afspraken, zorg dat de kinderen onder geen enkel beding het gevoel hebben dat ze moeten kiezen tussen mama of papa. Met elkaar of zonder elkaar, hoe verdrietig ook, dat is waar het om draait!!!!

  3. miep - maandag 19 oktober 2015 16:39

    Als je wil scheiden doe dat dan ook. Kinderen voelen haarfijn aan of er toneel gespeeld word of er gemeende liefde heerst in het gezin. Ik zelf inmiddels bijna 30 kom uit een gezin waarbij moeder vreemd ging wat ik met mijn zussen ontdekt heb. Mijn moeder ontkende dit en zei tegen ons dat we maar moesten liegen tegen pa dat het allemaal niet gebeurd was en we het verzonnen hadden. Ik was destijds 14. Mn pa is het te weten gekomen, bleef bij haar tot de dag van vandaag. Zijn keuze maar verschrikkelijk voor de kinderen. Elke dag gekibbel in huis tussen ouders, moeder die vader afzeikt en wellicht nog steeds vreemd gaat, vader die mij dwong het niet aan de buitenwereld bekend te maken dat mijn moeder vreemd ging. Kon het dus met niemand delen. In mijn examenjaar werd het teveel, helemaal ingestort. Havo 2 maanden voor mijn eindexamen af moeten breken. Studie op mbo niveau gedaan en het huis ontvlucht en gaan werken om het op mijn zelf wonen te kunnen betalen. Tot de dag van vandaag van invloed op beroepskeuze en een scheve verstandhouding met ouders. Heb hier veel last van. Zie liever twee gelukkige ouders gescheiden dan tegen twee ongelukkige ouders aan moeten kijken die bij elkaar blijven voor de buitenwereld.

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt