| 0 reacties

tags: Ervaringsverhalen, Kinderen/jongeren en scheiding

'Bijrolletje'

Stiefmoeder, bij die benaming heb ik altijd mijn twijfels gehad. Ik ben immers geen moeder als er nog twee ouders in het spel zijn. Ik probeer er hoe dan ook te zijn voor de dochter van mijn vriend, maar de beslissingen over Lucy worden genomen door mijn vriend en zijn ex vrouw. Bonusstiefmoeder zou misschien een beter woord zijn. Maar wat ben ik dan wel voor de 8-jarige dochter Lucy van mijn gescheiden vriend Hans?

Stiefmoeder

Op een gegeven moment begon Lucy mij toch ‘stiefmoeder’ te noemen. Haar klas zat vol met kinderen die ook ‘stiefmoeders’ hadden. Zo gek was het daarom niet waarom zij mij ineens zo begon te noemen.
In het begin was ik alleen nog de ‘vriendin van haar vader’. In de loop der jaren is dat veranderd.
We konden het steeds beter met elkaar vinden. Beiden zijn we dol op spelletjes en we houden ervan om samen een balletje te trappen op het veldje om de hoek. Mijn vriend Hans, de vader van Lucy hield daar gek genoeg helemaal niet van. Hierdoor leerde ik Lucy extra goed kennen doordat wij samen verschillende interesses deelden.

Lastige situaties

Naast de leuke momenten, waren er ook veel lastige situaties. Vakanties waren verschrikkelijk in het begin. Hans vond het vervelend  om op vakantie te gaan als Lucy er niet bij was. Hij voelde zich schuldig. Wanneer Lucy er wel bij was miste ze haar moeder verschrikkelijk en had ze veel huilbuien. Ze voelde zich ongelukkig op de meest prachtige plekken waar we haar mee naar toe namen. Het gaf de vakanties een donkere schaduw.
Ook bij verjaardagen of feestdagen waar Lucy  haar moeder en familie  kwam was het een stuk minder gezellig en leuk. Op zulke momenten negeerde Lucy mij volledig. Ze wees mijn blikken af en ging niet in op dingen die ik zei. Het was niet heel erg, maar toch deed het mij pijn. Het was met name lastig te accepteren dat Lucy een dag later gewoon weer gezellig tegen mij deed. Het bleef ook elke keer weer een heel onaangename verrassing als ze zich plots zo wars tegen mij opstelde. Soms wilde ik haar er op aanspreken, maar uiteindelijk deed ik het nooit. Ik ben tenslotte niet haar moeder en ik wilde de situatie niet nog verder uit de hand laten lopen.

Daarnaast speelde mee dat haar moeder het op dat moment niet altijd even makkelijk had. Lucy en zij hebben samen een goede en sterke band. Ik wist dat mijn aanwezigheid voor haar moeder confronterend was. Gelukkig kon ik oprecht laten merken dat ik haar moeder graag mocht  en de dingen die zij deed waardeerde. Ik hield mijn mening over de dingen die ik minder handig vond voor me. Er kwam al genoeg kritiek op haar nu ze werkeloos was geworden en haar nieuwe partner verslaafd zou zijn. Natuurlijk sprak ik er over met mijn vriend die zich grote zorgen maakte over zijn dochter en moeders situatie. Ik probeerde hem te steunen waar ik kon.

'Patchwork-familie'

Gelukkig is de rust en de balans inmiddels terug. Het woord ‘patchwork-familie’ vind ik een mooie benaming voor onze situatie. Een ander woord voor een nieuw samengesteld gezin. Op deze manier wordt de nadruk niet zo gelegd op het stiefmoeder zijn.

Het is nu 10 jaar nadat ik een relatie kreeg met Hans. Vorige week spraken Lucy en ik voor het eerst over  vroeger, het moment dat ik bij hen kwam wonen. Op een gegeven moment stelde Lucy dat het vast niet altijd makkelijk is geweest voor mij in die beginperiode. Voorzichtig begon ik te vertellen hoe ik die periode ervaren had. Ze kon zich er niet veel van herinneren maar wist dat zij het steeds fijner begon te vinden als ik er was, een soort rustpunt.

Ik was verwonderd. Nu ben ik blij dat ik mijn pijn van de afwijzingen en het verdriet over mijn ‘bijrolletje’ nooit aan haar heb laten merken in die tijd. Inmiddels hebben we een sterke band gekregen. Een band die groeit nog steeds en waar ik ontzettend blij mee ben.

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt