| 0 reacties

tags: Ervaringsverhalen, Hulpverlening bij scheiding

Bijzondere curator

Deze week een blog geschreven door Yolande de Best, familie mediator en soms bijzondere curator bij familiezaak. 

Wanneer de rechtbank een beslissing moet nemen

Vorige maand werd ik – voor de tiende keer inmiddels – gevraagd als bijzondere curator  bij een familiezaak. De rechter die mij benoemde, was er tijdens meerdere bijeenkomsten met de ouders van drie jonge kinderen zelf simpelweg niet uitgekomen. Geen wonder, las ik later in de stukken: de deelnemende partijen bleven allebei hangen in hun eigen standpunten. Grote strijdpunt? De omgang van de kinderen met hun vader. Moeder leek er een sport van te maken voor elke uitbreiding van een heel minimale regeling te gaan liggen. Vader – aangevoerd door een strijdbare advocaat – ging er telkens vol in. Hij moest en zou zijn kinderen vaker hebben: goedschiks of kwaadschiks. Daar had hij tenslotte ‘recht’ op.

Soms weet een rechter het even niet meer. Dan heeft hij of zij de mogelijkheid om een bijzondere curator te benoemen. Die – vaak een pedagoog of psycholoog – gaat dan op pad met een opdracht. In dit geval om erachter te komen met welke regeling de betrokken kinderen het best gediend zouden zijn. Als bijzondere curator heb je een grote vrijheid. Als een echte Sherlock Holmes  ga je op onderzoek uit. Je praat met de ouders, soms heb je een of meerdere ontmoetingen met de kinderen, spreek je een gezinsvoogd, buren, onderwijzers, noem maar op. Al met al moet dat binnen een week of zes leiden tot een mooi rapport, dat orde schept in de chaos.

Cadeautje voor de kinderen

In dit geval was al dat onderzoek eigenlijk niet nodig. Al tijdens de eerste gesprekken met de ouders lukte het om een knopje bij ze om te zetten. Daarbij ben ik altijd duidelijk: voor mij hebben niet de ouders, maar de kinderen ‘rechten’. En daar ga ik voor. In dit geval heb ik de ouders hun toekomstmogelijkheden voorgehouden: of jarenlang vechten in de ene na de andere rechtszaak, met drie ongelukkige kinderen als resultaat, of de strijdbijl begraven en samen gaan zitten voor een goede regeling. Wilden ze die laatste kans grijpen? Of kozen ze ervoor om de regie aan anderen over te laten en hun kinderen op te offeren? Of dat het was of mijn vraag ‘denken jullie dat de kinderen later trots op jullie kunnen zijn?’ weet ik niet, maar ineens  leken deze mensen wakker te worden. 

Ze gingen anders focussen: niet meer op alles wat wat mis gegaan, niet meer op hun eigen boosheid en verdriet, maar op de toekomst. Als vader en moeder van drie prachtige kinderen. En hoewel een bijzondere curator daar eigenlijk niet voor is aangesteld, heb ik in een paar bijeenkomsten met hen samen een mooi ouderschapsplan opgesteld. Met een haalbare omgangsregeling en andere afspraken, waarover ze het samen eens konden zijn. Natuurlijk zal het niet allemaal rozengeur en maneschijn zijn. Er komen heus nog conflicten. Die hebben zelfs ouders met een prima huwelijk: laat staan gescheiden ouders. Maar één ding is wel bereikt: deze mensen hebben door dat ze die onenigheid voortaan samen moeten oplossen. Weer samen ouders zijn: das is een cadeautje voor hun kinderen EN voor henzelf! 

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt