| 2 reacties

tags: Ervaringsverhalen, Ouderverstoting

Daar stond ze, ik schrok

Deze week publiceren we een blog van een gescheiden vader.

Het was een mooie zomerse avond, een sportveld vol met kinderen. Leuk om te zien al dat jong
aanstormende talent, klein, groot, dik of dun. Prachtig.
Ik knuffelde mijn dochter even en ging weer staan.
In de verte zag ik mijn ex-partner staan. Naast haar stond een mooie lange slanke en jonge vrouw
maar ik kon niet goed zien wie het was. Ik keek nog eens goed en draaide wat op zij en schrok.
Het was mijn andere dochter…..
Ik verstijfde wat en merkte dat dit voor mij een gevoelige snaar raakte.

Troebel

Ik gaf mijn jongste dochter een kus en ging terug naar de auto, snel naar huis want er zat nog iemand
op mij te wachten. Het “zicht” in de auto was troebel, de tranen kregen de vrije loop. Mijn blauwe plek was geraakt. Jarenlange demonisering door voormalige schoonouders en “vrienden” hadden toch grip op haar gekregen. Ik kan het maar moeilijk begrijpen. Het doet zeer. Hoe kan dat? Wat zou er in haar hoofd omgaan? Vragen, vele vragen, geen antwoord.
Doodse stilte.

Vechtscheiding

Ik hoor verhalen uit mijn omgeving van jarenlang geduld, eindeloos wachten maar dit is anders.
Het voelde als krenking van het “vader” zijn.  Geen contact meer, begonnen tijdens een bijna alles
vernietigende vechtscheiding. Onbegrijpelijk.

Zelfreflectie

Ik heb gemerkt dat het geen zin heeft om te wijzen naar de ander. Ik ben verantwoordelijk voor mijn stuk en zelfreflectie is nodig om scherp te blijven. Lastig soms maar wel goed. Het verzorgen van de blauwe plek gaat “beter” na tijdelijke goede hulp. Ja, soms doet het zeer als het  heel dichtbij komt.

Loslaten

Aan de andere kant gaat het leven verder met vele nieuwe uitdagingen en ik weet niet wat de toekomst
gaat brengen, of het contact weer hersteld gaat worden is lastig in te schatten. Soms is het goed om dingen los te laten hoe moeilijk ook, het is en blijft je kind. Ouderverstoting als resultaat  van een vechtscheiding. Een onnatuurlijk 2 snijdend zwaard met enorme gevolgen voor alle betrokkenen. Herstel is mogelijk ook misschien na jaren.

Neem het je kind niet kwalijk, hoe lastig ook.

Hein
 

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

  1. martine - zondag 05 juli 2015 15:34

    Ik begrijp zo goed je pijn. Omdat ik hetzelfde meemaak. Helaas heb ik geen andere kinderen, dan die ene, die me als een soort 'heks' ziet. Soms lijkt mijn hele hart een blauwe plek te zijn. Loslaten....het moet, maar het is zoooo moeilijk. En het onrecht! Onverteerbaar.

  2. dochter - dinsdag 18 augustus 2015 11:31

    Ik schijn als kind gezegd te hebben (althans volgens mijn moeder) dat ik mijn vader niet meer wilde zien omdat hij geen cadeautjes mee bracht... Ik heb geen idee of ik dit, en misschien nog wel andere pijnlijke opmerkingen, tegen mijn vader gezegd heb, of tegen mijn moeder of tegen de rechter. Ik heb geen herinneringen maar ik weet wel zeker dat mijn moeder mij gehersenspoeld heeft. Ik schijn hem wel af en toe gezien te hebben maar hoe kan het dan dat ik totaal geen herinneringen heb aan hem, en sowieso van mijn hele jeugd nog heel weinig weet? Misschien was ik wel dol op mijn vader! Mijn moeder heeft flink haar best gedaan om mij zodanig te beinvloeden dat alles uitgewist lijkt. Het is zo pijnlijk... Een kind zijn vader afpakken, en een vader zijn kind afpakken. Dit zou strafbaar gesteld moeten worden.

    Nu 30 jaar later ga ik eindelijk mijn vader weer ontmoeten. Nooit heb ik haat gevoeld tov hem, maar ik weet niet hoe ik me als kind heb gedragen tegen hem! Hopelijk heb ik toen niet de haat geuit die mijn moeder mij oplegde. Het is onbeschrijflijk hoeveel pijn dit alles mij gedaan heeft, en ik ben ook blij dat mijn vader mij ook wilt ontmoeten. Misschien heeft hij ook altijd wel de angst gehad dat ik hem zou haten, ik weet het niet. Ikzelf heb nooit eerder contact gezocht omdat ik altijd doodsbang was voor mijn moeder (vraag me wel af op welke ongezonde manier ze dat voor elkaar gekregen heeft, een kind doodsbang maken waardoor het nooit naar vader durft te vragen, zelfs niet op volwassen leeftijd).

    Een vader en kind van elkaar gescheiden houden is zeer ernstige psychische kindermishandeling. Als volwassene begin ik steeds meer te beseffen dat mijn jeugd een grote leugen geweest is.

    Hopelijk gaat de ontmoeting met mijn vader goed en klikt het! En kunnen we weer contact opbouwen, en kom ik er ook achter wat er destijds gebeurd is.

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt