| 0 reacties

tags: Ervaringsverhalen

De schoolkeuze van mijn stiefkind

Deze week een blog van Marieke over de schoolkeuze van haar stiefkind.

Wie tevreden stellen?

Het is zo ver. Mijn oudste stiefkind gaat de aankomende weken voor een middelbare school kijken. Cavia's aaien, robotjes in elkaar zetten en sportclinics; alle scholen pakken weer flink uit. Leuk voor een kind zonder gescheiden ouders (hoewel de keuze dán al voor spanningen kan zorgen) maar voor een kind uit een gebroken gezin soms een waar drama. Mijn stiefkind bevindt zich deze maanden in zo'n drama. Wat moet je kiezen? Wie moet je tevreden stellen? Hoe kun je daartussen je eigen mening formuleren als elfjarige zonder beide partijen of één daarvan te kwetsen? Ik zie hem ons observeren als we het over het onderwerp hebben en druk mijn man stevig op het hart hem niet te beïnvloeden omdat zijn moeder nu eenmaal een bepaalde school in haar hoofd heeft en wij dit niets vinden.

Moeder wil dat hij boven zijn kunnen wordt uitgedaagd, vader wil dat hij zich vooral prettig voelt en een eigen keuze mag maken. Allebei met een eigen verleden, een eigen referentiekader en allebei met de beste bedoelingen voor hun kind.  Ik sta er als stiefmoeder bij en ik kijk er naar. Wat kun je, je dan zonder eigen kinderen alleen voelen.

Koorddansen

Op een avond mailde "de ex-vrouw" mijn man, dat er binnen een uur na dat moment een kijkavond was voor de oudste. Zij had drie personen opgegeven (zichzelf, de oudste en mijn man). Op die momenten voel ik mij alleen en moet ik hard huilen. Na al die jaren mag ik er nog steeds niet zijn. Ja, ik weet het, zij wil de belangrijkste zijn en ik moet er medelijden mee hebben maar op die momenten heb ik flink medelijden met mezelf! Mijn man is resoluut; “Belachelijk, jij gaat mee, of ik ga niet”. Omwille van mijn stiefkind ging ik dus want anders was zijn papa er niet bij.

Vaak op dergelijke keerpunten in het leven van de kinderen is de spanning om te snijden en voelt het als koorddansen. Gaan we de strijdende kant op? Of gaan we dit weer overleven als het halen van een soort "eindbaas" van een level uit een spannend computerspelletje?  Wij hebben geleerd voornamelijk onze mond te houden. Razend als we ons soms voelen reageren we omwille van de kinderen liefdevol en vol begrip. Wij hopen alleen dat de oudste een eigen keuze kan en mag maken zonder onnodige sturing. En dat? Dat is gelukt!

Tips voor stiefmoeders zonder kinderen:

  1. Huilen mag, het is niet leuk als je ongewenst kinderloos bent|
  2. Praat!
  3. Verwacht van je man dat hij jou te allen tijde steunt. Stiefmoeder zijn is geen makkelijk beroep en zonder steun sta je ook ECHT aan de kant,
  4. Wees betrokken en stel vragen aan de stiefkinderen ook al "mag je er niet bij zijn volgens een ouderschapsplan" zij gaan jou missen en praten je bij óf betrekken je gewoon gedurende de jaren.
  5. Geef het tijd en wees trots op wie je bent. Hoe langer je niet betrokken wordt hoe onzekerder de moeder kennelijk is over haar eigen positie.
  6. Wees lief tegen iedereen, ook tegen de moeder. Ze is de moeder van de stiefkinderen en er is niets erger voor hen dan haar (of jou en je partner) te moeten verloochenen bij 1 van beide.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt