| 0 reacties

tags: Ervaringsverhalen, Hulpverlening bij scheiding

Een nieuw hoofdstuk

Soms is het lastig om leuk en aardig te blijven doen tegen de mensen waar je in het verleden zoveel van hield. Je werd verliefd, ging samenwonen, kreeg kinderen, maar na jaren blijkt het vuur er toch af te zijn. Samen verder gaan lijkt geen optie meer. Maar hoe ga je hier mee om? Hoe zorg je ervoor dat de kinderen er niet onder lijden? In onderstaande blog schrijft een moeder haar verhaal over hoe zij het heeft aangepakt.

Het verleden

Na een relatie van 11 jaar zijn mijn man en ik 2 jaar geleden uit elkaar gegaan. Tegenwoordig zitten wij bij Ouderschap Na Scheiding (ONS) van Elker. In het verleden zijn er veel lelijke dingen gezegd en gedaan. Mensen kunnen blijkbaar nare dingen doen als ze erg kwaad zijn op elkaar. In die tijd waren wij alleen maar gericht op aanvallen en verdedigen en vergaten wij naar onszelf te kijken wat wij misschien anders hadden kunnen doen. Wij waren alleen maar bezig met de ander, wat die fout had gedaan.

Tijdens het eigen verhaal gesprek (eerste gezamenlijke gesprek bij het ONS traject) hebben wij de ruimte gekregen om aan elkaar te vertellen hoe de afgelopen periode voor ons heeft gevoeld. Mijn ex man liet hierin weten dat hij het gevoel had niet een vader te kunnen zijn voor onze kinderen, omdat ik in zijn ogen de kinderen bij hem weg hield. Tijdens het gesprek heb ik uitgesproken dat ik het naar vond dat hij al een andere vriendin had aan het einde van onze relatie. Ik merkte dat het voor ons beiden een opluchting was om het hardop uit te spreken.

Verscheurde papieren

Aan het einde van het eigen verhaal gesprek pakte ik mijn kladblok met alle negatieve verhalen die ik over mijn ex man had opgeschreven. Ik verscheurde de papieren met al mijn aantekeningen. Het verleden behoort tot het verleden. Mijn kladblok was leeg. Ik wil samen met mijn ex man een nieuw boek schrijven ten behoeve van onze kinderen. Op dat moment besefte ik dat ik mijn ex man de afgelopen jaren zeer bekritiseerd heb waardoor hij zich ondergewaardeerd voelde als vader. Dat moest rechtgezet worden, want dat ik niet meer van hem hou betekent niet dat hij een slechte vader was voor onze kinderen.

De streep

Tijdens het emotionele gesprek zag ik in dat ik het verleden niet kan veranderen en dat het tijd is om een streep te trekken onder het verleden. Met name in het belang van de kinderen. Wij moeten weer opnieuw beginnen, niet als partners maar als collega-ouders. Samen moeten wij het ouderschap opnieuw zien in te richten. Hiermee zetten wij alle geschreven boeken in de kast en openen wij een nieuw boek met verhalen over zorgzaam ouderschap waar de kinderen blij en trots van worden. Een nieuw hoofdstuk is begonnen waarin ik, als ik voor mijzelf spreek, het aanvallen en verdedigen vanuit het verleden achter mij laat.

Vallen en opstaan

Uiteraard snap ik dat dit niet bij iedereen zo makkelijk gaat zoals het nu klinkt. De streep trekken is iets wat je actief moet blijven doen heb ik gemerkt. Ook wij hebben zo onze ups en downs gehad. Maar door op dat moment terug te komen op de getrokken streep weet ik waar wij het voor doen. Door gebruik te maken van ‘oudertaal’ wat ons geadviseerd wordt tijdens het ONS traject komen wij steeds een stapje dichter bij een werkzame vorm van collega-ouderschap. Hoe klein de stapjes soms ook zijn, ik ben trots op wat wij tot nu toe al bereikt hebben.

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt