| 0 reacties

tags: Ervaringsverhalen, Kinderen/jongeren en scheiding

Het eeuwige balanceren van een kind van gescheiden ouders

Een kind van gescheiden ouders ben je niet tot je 18de maar dat blijf je altijd. In de blog van deze week is te lezen dat het voor (volwassen) kinderen altijd invloed heeft hoe ouders met elkaar omgaan.

Tevreden stellen van gescheiden ouders

Het is 5.00 uur in de ochtend. Snel gaan we naar het ziekenhuis, want de bevalling is begonnen. Na een lange tijd wachten, is onze zoon dan eindelijk geboren om 18.00 uur. Wat moet ik doen? Wie bel ik eerst? Als ik mama eerst bel, dan zal papa wel weer denken dat hij achtergesteld wordt. Ik besluit mijn moeder maar als eerste te bellen, me afvragend waarom ik met die vragen worstel, terwijl wij net zelf de trotse ouders zijn geworden van een mooie zoon.

Toen ik 18 jaar oud was, lagen mijn ouders geregeld met elkaar in de clinch. Ruzies en een zichtbare spanning waren meer regelmaat dan uitzondering. Het leek wel of ze geen oog hadden voor wat dit deed met mijn zusje, broertje en mij. Zelfs als mijn vriend bij ons sliep, maakten mijn ouders hoorbaar ruzie. Ik zei toen wel eens; “misschien moeten ze maar scheiden.” Dit gebeurde 3 jaar later.

De tijden erna waren niet veel makkelijker. Ik woonde bij mijn vader. Ging niet mee met mijn moeder, aangezien ik toch al op mijzelf wilde gaan wonen. Mijn zusje had inmiddels haar eigen huis gekocht, maar mijn broertje ( toen 11 jaar) bleef achter in een moeilijke situatie. Hij kroop in zijn schulp, had verdriet, wist niet of hij naar mama kon gaan en of papa dan boos ging worden. Mijn vader kon, in mijn ogen, moeilijk met de situatie dealen. Dit zorgde bij ons als kinderen voor een moeilijke situatie. Je wilt graag contact met je beide ouders en niet het gevoel hebben dat het niet mag of niet leuk mag zijn! Ik legde alles op de weegschaal en probeerde beide ouders tevreden te houden. De kerstdagen verdelen, oud en nieuw verdelen, verjaardagen verdelen, etc.

Als mijn moeder er is, dan komt mijn vader niet

Dat gevoel is eigenlijk nooit helemaal weggeweest. Een jaar na de scheiding kreeg ik mijn diploma. Mijn vader kwam niet naar de uitreiking, omdat mijn moeder er was. Ik ging samenwonen, moest de verjaardagen gescheiden vieren, want anders kwam mijn vader niet. Ik ging trouwen. Mijn schoonouders zaten tussen mijn ouders in, want naast elkaar kon echt niet, dacht ik. Overal moest ik over na gaan denken. Tot ruzies aan toe en het tijdelijk geen contact hebben met mijn vader, omdat hij het gevoel had dat ik meer bij mijn moeder kwam dan bij hem… Mijn zusje heeft geen contact meer en mijn broertje heeft onlangs weer wat contact. Ik heb contact met beide ouders, want het blijven mijn ouders en de opa en oma van mijn kinderen.

Nu vieren wij de verjaardagen nog steeds gescheiden. Ik wil dat ze er beide zijn voor de kleinkinderen, maar ook voor mij. Ik hoor negatieve verhalen aan over mijn vader, maar reageer er weinig tot niet op. Dan pas ik mij wel aan, maar dat moet natuurlijk niet nodig zijn. Ik laat het meer los, leg me neer bij de situatie. Mijn ouders zullen nooit met elkaar in een ruimte gaan zitten of een woord wisselen. Maar het is wel vermoeiend, ook al ben je volwassen. Het motiveert mij in ieder geval wel om in het belang van een kind te blijven communiceren.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt