| 2 reacties

tags: Ouderverstoting

Hoe zie jij je begrafenis voor je?

Gisteren ben ik naar de begrafenis gegaan van een jongeman (23 jaar) die de leukemie niet heeft kunnen overwinnen. Nou ken ik deze jongeman niet persoonlijk, maar wel zijn moeder. Voor haar wilde ik er zijn.
Zeker gezien het feit dat deze moeder haar zoon niet heeft mogen steunen tijdens zijn ziekbed/lijdensweg. Ze is actief weggehouden door de vader, haar 3 andere kinderen en een groep mensen die zich voor hun karretje hebben laten spannen, waaronder zelfs haar moeder. 

Sterker nog, de moeder heeft zelfs niet bij zijn laatste adem aanwezig mogen zijn. Door inspanningen van een professional heeft moeder uiteindelijk afscheid mogen nemen van haar zoon bij het uitvaartcentrum. Maar het afleggen was haar niet gegund. Dat moest een anonieme professional doen. De moeder heeft het vast aan zichzelf te danken zal je denken. Na de scheiding heeft de vader binnen twee maanden de huissloten vervangen en de kinderen belast met zijn volwassen problemen.

De kinderen moesten kiezen en hebben hun moeder actief verstoten.
Van een moeder die alles voor en met haar kinderen deed, terwijl vader alleen fysiek aanwezig was, was ineens moeder-af. De kinderen waren toen 10, 12, 14 en 16 jaar. De moeder heeft zich gewend tot de bekende instanties, uiteraard hebben er ook rechtszaken plaatsgevonden. Ook al werd erkend dat het een ongezonde situatie was in huize vader, tot op de dag van vandaag heeft niemand ingegrepen. Is er niemand geweest die de vader en uiteindelijk de volwassen kinderen heeft aangesproken op het gedrag. De moeder stond alleen, zelfs afgevallen door haar eigen ouders. Want die waren bang om anders het contact te verliezen met de kleinkinderen

Boos

Ik heb hier geen woorden voor en ik ben erg boos. Ik heb de afgelopen weken grenzeloos gedrag mogen aanschouwen en ik vind dat er heel wat mensen nu rondlopen de zich de ogen uit hun kop moeten schamen.

Wat heb ik een respect voor de moeder. Zij is tijdens de bijeenkomst volledig genegeerd. Door bemiddeling van onze kant mocht ze zo waar op de 2e rij zitten met haar man, maar wel aan het uiterste kantje van de rij.
De kist werd naar binnen gebracht door de vader, de kinderen, het vriendinnetje van de overleden zoon, haar ouders, haar broer, aanhang en zelfs de labrador liep mee!
Het eerste liedje ging over een vader/zoon relatie. De kinderen en vader, maar ook enkele vrienden hebben een woord tot de overleden zoon gericht, waarbij het mij opviel dat vooral de vader het alleen maar over zichzelf had, wat het met hem deed.

Na de ceremonie volgde de begrafenis in besloten kring. De moeder mocht na veel gepraat en gedoe alleen zonder haar partner mee. Daarvoor heeft ze na de ceremonie bedankt. Ze had, terecht, geen zin om zich nog verder naar beneden te laten halen door het eensgezinde front onder leiding van de vader.

Ouderverstoting stopt niet vanzelf

Diverse jongeren stonden na afloop nog na te praten en waren verbouwereerd. Ze wisten niet dat er ook nog een moeder in het spel was en vonden het raar dat zij compleet genegeerd werd. Ik hoop dat deze jongeren in de toekomst gaan door vragen over waarom zij uit beeld was. Dat ze kritische vragen stellen, die haar kinderen aan het denken gaan zetten.

Hopelijk zet deze blog jullie aan het denken. Ouderverstoting stopt niet van zelf! Hoe vaak ik niet hoor dat de deur open staat of dat ouders verdriet hebben om hun volwassen kinderen, die nog steeds 1 ouder buiten sluiten en het gesprek niet aan willen gaan. 
Tot al die ouders richt ik sowieso deze blog. Besef dat het leven in 1 keer voorbij kan zijn. 
Ik heb het niet over kinderen. Ik heb het over volwassenen, die in de maatschappij moeten functioneren. Volwassenen, die relaties aangaan. Maar dus ook zodanig in elkaar zitten dat ze volharden in een volkomen onterechte afwijzing van 1 ouder. Ik vind dat je daar iets van mag en kunt vinden!

Wat voor mij werkt is dit: Omschrijf een feitelijke situatie. Omschrijf wat deze situatie persoonlijk met jou doet (ik voel, ervaar, denk) en nodig vervolgens de geadresseerde uit tot een gesprek. Vraag of hij/zij jouw gedachten kan onderstrepen of dat er ruimte is om hierover van gedachten te wisselen.
Het ergste wat je kan overkomen is dat je afgewezen wordt. Mocht dat zo zijn, dan heb je niets verloren, maar iets gewonnen; duidelijkheid, helderheid en de stimulans om definitief los te laten, verder te gaan met jouw leven.
En ja, de keuze is dan aan jou of je laat weten dat, hoe dan ook, jouw deur open blijft staan, maar dat het volwassen kind niet moet verwachten dat jij braaf, lijdzaam, hoopvol, verdrietig, thuis blijft wachten. Genoeg is genoeg.

Omstanders

En dan naar al die omstanders. Die er bij staan te kijken en zogenaamd geen partij willen zijn. Terwijl ze weten dat het een ongezonde situatie is. Ieder voor zich kan persoonlijk een positief verschil maken. Ouderverstoting is geestelijke kindermishandeling. Door jouw mond te houden, door weg te kijken, werk jij mee aan kindermishandeling. Leef daar maar eens lekker mee!

Deze blog is een samenvatting van een blog van Annemarie van Mackelenbergh.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

  1. christel - donderdag 07 april 2016 13:57

    Bangelijk herkenbaar...

  2. Kruidhof - donderdag 28 juli 2016 06:47

    Te verschrikkelijk voor woorden..ben zo benieuwd hoe het deze mevrouw vergaat nu?En die kinderen..ik weet wat een impact het heeft..Maar een kind verliezen en dan zo buitengesloten worden.Ze hadden die kinderen daar weg moeten halen..diep diep triest.

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt