| 0 reacties

tags: Hulpverlening bij scheiding, Vechtscheiding

Jong en erg volwassen

Zomaar een verhaal over het werken met gescheiden ouders, die hulp zochten.

Vanmiddag mocht ik twee ex-partners ontmoeten. Dat doe ik wel vaker, aangezien het mijn werk is met gescheiden ouders te werken. Dit keer wel een heel bijzonder verhaal…..

Niet trots

Het gaat om twee jonge mensen.
Allebei net de 20 gepasseerd. De een vader van drie kinderen, de ander moeder van twee kinderen. Het oudste kind, van hen beiden, 5 jaar. Ze hebben elkaar meer dan 4 jaar niet echt gesproken. Over de afgelopen 6 jaar is een flink boek te schrijven. Maar dat boek blijft in de kast, vertellen beide ouders me tijdens het gesprek. Ze zijn er niet trots op.

Deze ouders hebben de rechtszaal al vaker van de binnenkant bekeken dan menig vechtscheidende ouder. Vanwege hun jonge leeftijd, omdat ze niet automatisch zeggenschap kregen over hun kind. Vanwege hevig uit de hand gelopen conflicten waardoor het contact tussen vader en kind niet tot stand kon worden gebracht.

Meer dan een jaar geleden kwamen ze allebei apart een gesprek voeren over het weer met elkaar gaan overleggen. En nog belangrijker….. het weer tot stand brengen van contact tussen vader en kind.

Moeder ontdekte dat het voor haar nog niet mogelijk was om na al het geweld in het verleden met vader in een ruimte te kunnen zitten. Daar liet ze het niet bij. Ze ging in therapie om te leren omgaan met haar angst. Vader voelde zich gedwongen om door te gaan met het voeren van rechtszaken om zijn kind te kunnen ontmoeten.

Niet stilstaan, maar ook vooruitkijken

Vanmiddag ontmoette ik twee jonge, erg volwassen mensen, die niet zijn blijven stilstaan in het verleden. Ze willen het als ouders goed doen voor hun kind. Dat gaat zomaar? Nee, moeder had nog extra veiligheidsafspraken nodig voor het gesprek en de ontmoeting met vader. Vader begreep dat, liet hij merken. Beide ouders spreken zich onomwonden uit dat ze ondanks wat er gebeurd is, willen zoeken naar vertrouwen in elkaar. Om zo het goede voor hun kind te doen. Om zo hun kind beide ouders te gunnen. En om zo elkaar hun kind te gunnen.

Mijn vraag was. Hoe kunnen jullie dit? Hun antwoord is dat ze terugkijkend op het verhaal tot nu toe er alleen maar ellende was te schrijven. Dat ze graag trots willen zijn op hun kind. Dat ze graag trots willen zijn op zichzelf en op elkaar als ouders van dit kind. Daarvoor hadden ze het er voor over om beide met begeleiding van hulpverleners verder te komen. Om over hun angsten heen te stappen om zo te kunnen zoeken naar wat goed is voor hun kind. Moeder omdat ze nog steeds last heeft van de scheiding van haar eigen ouders. Ze wil dit niet voor haar kind. Vader omdat hij zijn kind recht in de ogen wil kunnen aankijken omdat hij er voor gekozen heeft om anders te worden. Om vrienden te laten vallen, om te leren omgaan met verslaving. Om te studeren en te werken om zo een bijdrage in het leven van zijn kind te kunnen leveren.

Trots op elkaar zijn als ouders van een kind

Hoe gaat het verder? Het is een hele goede start, vader heeft weer echt contact met zijn kind in het Omgangscentrum na 3 1/2 jaar. Gaan deze ouders het vol houden? Schrijven ze een mooi vervolgverhaal voor hun kind? Het is hen tijdens het gesprek gelukt om positieve gedachten terug te geven aan de ander. Ze hebben verantwoording genomen voor waar ze spijt van hebben. De tijd zal het gaan leren. Maar twee mensen die zo durven openstaan voor het belang van hun kind, daar krijg ik kippenvel van.

Online training

Wilt u meer informatie over hoe u zich van ex-partners naar collega-ouders kunt ontwikkelen voor uw kind?
Bij Compaiz bieden wij een u online oudertraining voor €14,95. In de maand januari krijgt u 20% korting op al onze online producten, ook op de oudertraining. Gebruik hiervoor de kortingscode "goedvoornemen"

 

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt