| 0 reacties

tags: Ervaringsverhalen

Living together apart

Martine plaatst regelmatig berichtjes over haar bijzondere woonvorm op haar Twitter @voordekinderen. Deze week heeft ze een blog geschreven voor Compaiz.

De scheiding

"Mam, pap, ik had een tien voor Topo!" We zitten aan tafel en m'n dochter van acht kijkt trots van mij naar m'n ex. Zo op het oog zijn we heel gewoon gezin, maar er is de afgelopen twee jaar veel veranderd. Voor haar, haar broer van tien en haar grote zus. De sfeer in huis is anders sinds ik hun vader heb verteld dat ik niet meer verder kon met onze liefdesrelatie. Dat werd pijnlijk duidelijk toen ik twee zomers geleden verliefd werd. Veel ruzies, huilbuien en zware gesprekken volgden. Toch vonden we elkaar telkens terug, want we wilden allebei ons gezin niet kwijt. Zwaar was het, vooral voor onze kinderen. Want hoe zorgvuldig we ook wilden zijn ('geen ruzie waar de kinderen bij zijn') .. natuurlijk lukte ons dat niet altijd.

Een nieuw huis voor iedereen

Toch zitten we hier maar mooi. Met z'n allen. En praten we over Topo, het eten - 'ik lust geen kip'- en over de sneakers die de oudste online heeft besteld. En waar ze al drie dagen op wacht. Een beetje 'niet zo chill' is dat. En wat er ook niet zo chill is, is de oplossing die haar vader en ik hebben bedacht om bij elkaar te blijven wonen. In een nieuw huis, waarvan nèt de eerste verdieping staat. En waar ik, als het klaar is, apart ga wonen van haar vader. We krijgen ieder een eigen verdieping, met de kinderen tussenin: 'living together apart'. Fijn voor de kinderen, zo is ons idee. Want die hoeven dan niet in twee huizen te wonen. Maar, zoals dat gaat met pubers, daar denkt onze oudste dochter toch heel anders over. Onderuitgezakt en met een verveeld gezicht zegt ze: "Waarom blijven jullie eigenlijk bij elkaar wonen als je toch niks meer met elkaar doet?". We begrijpen haar verwarring. Want nu we ieder een nieuwe relatie hebben, is het ook voor haar duidelijk dat ons gezin voorgoed een andere vorm krijgt. Lastig te begrijpen als we sommige gewone gezinsdingen wel doen. Zoals samen eten. Maar dat het er niet meer inzit dat we als gezin op vakantie gaan. Dus tja .. Waarom zou je dan niet 'gewoon' uit elkaar gaan en ieder in een eigen huis gaan wonen?

Omdat we erin geloven dat het helpt om alles zoveel mogelijk bij het gewone te laten. We blijven bij elkaar. Voor de kinderen. Zo hebben zij hun vaste eigen plekje en hebben ze al hun spulletjes bij de hand. Vriendjes en vriendinnetjes zijn ook nooit ver weg. Soms is het toch best ingewikkeld voor ze. M’n ex zet nog maar eens geduldig over de voordelen voor ze op een rijtje. En luistert naar hun vragen. Tot de bel gaat en m’n oudste naar de deur vliegt. Eindelijk: de bezorger met haar sneakers! Het moeilijke gesprek verdwijnt naar de achtergrond. Trots showt ze ons haar nieuwe schoenen en zegt met een lach: "Nu kan ik jullie toch mooi allebei m'n schoenen laten zien. Vet zijn ze hè?" Ach ja, soms hoeft het allemaal niet zo ingewikkeld te zijn.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt