| 2 reacties

tags: Hulpverlening bij scheiding, Loyaliteit

Loyaliteitsconflict bij kinderen van gescheiden ouders

In mijn dagelijkse praktijk als mediator bij Elker werk ik heel erg veel met gescheiden ouders, die met elkaar in strijd zijn. Over van alles en nog wat. Je kunt het zo gek niet benoemen.

Waar ze allemaal van overtuigd zijn is dat ze heel goed  naar hun kind luisteren en dat ze precies weten wat er in hun kind omgaat. Wat ze niet doorhebben is dat kinderen van gescheiden ouders loyaal zijn naar beide ouders  en daarom gewenste antwoorden geven. Natuurlijk willen ze hun ouders niet kwetsen.

Wil je bij mij wonen?

Als een ouder vraagt. Wil je graag bij mij wonen? Dan zullen ze altijd ja zeggen. Gewoonweg omdat ze hun vader of moeder niet willen kwetsen. Dit gevoel van loyaliteit dat voor de kinderen tot een spagaat situatie leidt heet een loyaliteitsconflict. Wat ik heel vaak doe is met de kinderen praten, met toestemming van beide ouders, om uit de mond van het kind zelf te horen wat ze echt willen. Heel vaak blijkt het dan anders te zitten, dan beide ouders denken.

Ik wil wel bij mijn vader wonen, maar dan wordt mijn moeder zo verdrietig. Ik durf dat niet aan mijn moeder te vertellen.

Kinderen willen niemand pijn doen

Ik adviseer ouders vaak om hun kind met een onafhankelijk iemand te laten praten, die ze vertrouwen, bijvoorbeeld de juf van schoof of de buurvrouw. Gewoon om het verhaal te kunnen doen. Om te kunnen vertellen dat ze het rot vinden om elke weekend heen en weer te moeten fietsen tussen twee huizen, om te vertellen dat ze verdrietig zijn om het verdriet van hun moeder….

Dat nooit

In mijn dagelijkse praktijk met ouders, maak ik situaties heel groot, heel zwart wit. Zodat ouders denken: Dat nooit! Neem het voorbeeld van een kind, dat tijdens het diplomazwemmen bijna verdrinkt. Alleen al bij de gedachte: als ik straks mijn diploma heb, aan wie moet ik het dan eerst laten zien? Aan mijn vader of aan mijn moeder? Dan heb ik nog liever geen diploma! Hartverscheurend, maar helaas wel de dagelijkse praktijk. Om ouders en kinderen op weg te helpen en te begeleiden bij dit proces vind ik mooi en zeer waardevol. Om te zien dat het bij een groot aantal ouders lukt om de wens van het kind centraal te stellen is mooi. Daar doe ik het voor.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

  1. Dude - dinsdag 14 juli 2015 15:07

    Wat ik met mijn zoontje meemaak is best herkenbaar. Door moeder wordt ik geacht als vader eigenlijk niemand te zijn. Dat laat ze ook zonder schaamte aan mijn zoontje blijken.

    Vaak als ik met mensen praat hierover, beginnen ze over een keuze die hij kan maken als hij 12 is.
    Allereerst is het zo dat mijn zoontje nog niet eens 5 jaar is en sinds zijn geboorte dat dit al speelt, daarnaast leef ik nog steeds met de vreselijke gedachte dat hij door zijn moeder voor een keuze gesteld zou gaan worden: of je ziet mij dan niet meer, of je ziet je vader eens per twee weken een weekend.
    Het is natuurlijk heel simpel voor moeder om me op dat moment compleet buiten spel te zetten, te gaan verhuizen naar de andere kant van het land en de zorgregeling (die tot op heden na afdwingen bij de rechtbank op zo'n 40/60 verhouding zit) te gaan dwarsbomen. Bovendien, en dat is het allerbelangrijkste, wil je heb niet voor die keuze gaan stellen.
    Dat is toch schadelijk en niet vanzelfsprekend? Althans, voor mij was dat vroeger niet want ik woonde gewoon bij beide ouders....

  2. Austloump - vrijdag 12 juli 2019 04:48

    About Amoxicillin Citoteque Como Comprar Rj Will Keflex Reduce Breastmilk Production <a href=http://buycheapcial.com>viagra vs cialis</a> Generic Cialis Review Online

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt