| 1 reactie

tags: Kinderen/jongeren en scheiding, Tips en adviezen, Vechtscheiding

Machteloosheid van gescheiden ouders

Na de middagpauze stond juf me al op te wachten: Jou wil ik even spreken! Eén van mijn klasgenootjes stond naast juf. Mijn klasgenootje vertelde dat we ’s ochtends een potje hadden geknikkerd. Ik had verloren. De winnaar mocht alle knikkers houden. Maar ik had me niet aan de afspraak gehouden, want ik wilde mijn mooie knikkers niet kwijt.

Ik ontkende in alle toonaarden, dat we die afspraak hadden gemaakt. ‘Nee hoor, ik had van tevoren nog gezegd, dat we niet ‘echt’ een potje speelden. Het was maar een ‘neppotje’’.

Juf wist niet wie ze moest geloven: mijn klasgenootje of mij. Uiteindelijk mocht ik mijn knikkers houden. Mijn klasgenootje droop teleurgesteld af. De overwinning voelde echter niet fijn. Mijn knikkers hadden wat van hun glans verloren…

Afspraken zwart-op-wit

De afspraak tussen mij en mijn klasgenootje stond niet op papier. Er waren geen getuigen geweest. Dus kwam ik ermee weg. Ouders die gaan scheiden worden verplicht om samen een ouderschapsplan op te stellen, waarin allerlei afspraken worden vastgelegd. Over wanneer de kinderen bij welke ouder zijn, hoe de ouders samen gaan overleggen over schoolkeuze, wat de ouders gaan doen als hun kind ziek is, wie meegaat om de kleding van de kinderen te kopen enz. enz. Dat schept duidelijkheid voor de kinderen en voor de ouders. En als het op papier staat, dan gaat het vast goed. Of niet?

Ik stond erbij en ik keek ernaar...

Zwart-op-wit is geen garantie voor het naleven van afspraken. Soms lukt het niet goed om de gemaakte afspraken na te leven, omdat deze in de praktijk moeilijk uit te voeren zijn. Bijvoorbeeld; ouders hebben de afspraak gemaakt dat moeder de kinderen in het weekend op zaterdag om 9 uur ’s ochtends bij vader brengt. De kinderen komen echter moeilijk op gang op hun vrije ochtend en het is elke zaterdag een strijd om hen op tijd uit bed te krijgen. Daardoor komen ze elke zaterdag een kwartier te laat. Moeder boos op de kinderen, omdat ze niet opschieten. Vader boos op moeder, omdat ze zich niet aan de afspraak houdt. Iedereen gestrest. In zo’n geval is er geen sprake van onwil, maar van onmacht. Maar wat doe je als ouder, wanneer de andere ouder opzettelijk afspraken niet nakomt of zaken verdraait? Altijd de kinderen te laat brengt? Nooit op tijd de alimentatie betaalt? Je denkt dat je goede afspraken hebt gemaakt. Ze staan immers op papier! Maar hoe vaak je de ander er ook op wijst, hoe vaak je de ander smeekt om zich eraan te houden, hoe vaak je ook boos wordt, het helpt niets. Je voelt je machteloos.

Gebutst door het leven

‘Het gaat niet om de knikkers, maar om het spel’ is een gezegde waarmee bedoeld wordt dat het winnen niet het belangrijkste is, maar dat het vooral om het plezier van het spelen gaat. Bij sommige gescheiden ouders lijkt het winnen wel het belangrijkste te zijn. De andere ouder wordt op alle mogelijke manieren dwars gezeten, bijvoorbeeld door afspraken niet (goed) na te komen. Alles is geoorloofd in de strijd. Maar wat is dan de winst? Als de knikkers de kinderen zijn, dan worden die in het spel ruw heen en weer gerold. Als je ze in het heetst van de strijd flink tegen elkaar ketst en ze stuiteren op de tegels, dan worden ze beschadigd. Wat je wint zijn gebutste kinderen.

Uw afspraken over de kinderen samen goed vastleggen? Maak gebruik van het online ouderschapsplan van Compaiz.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

  1. Peter - vrijdag 24 oktober 2014 13:21

    Ah ja.

    Dus eerst leren we hier dat het zwart op wit vastleggen van afspraken in een ouderschapsplan vaak niet werkt als het niet wordt nagekomen.....

    En vervolgens kunnen we dan het aanbod volgen om afspraken vast te leggen volgens een online ouderschapsplan.

    Nee ja, da's logisch....


    Waar blijft de analyse van wat er aan de hand is wanneer iemand zijn knikkers niet wil afstaan?
    Wat ligt er ten grondslag aan die gedraging?
    Is het angst?

    En als het angst is, wat ten grondslag ligt aan.......
    Hoe kom je daar dan van af, zodat de oorzaak bestreden is/wordt en niet verregaand van pappen en nathouden gebruik wordt gemaakt?

    WAT is angst?

    Hoe gaan we daar mee om?

    Hoe gaan rechters daar mee om? Waarom zien zij het licht niet?

    Hoe geraak je als ouder van machteloos naar krachtig?

    Machteloos wil namelijk niet zeggen krachteloos.

    Machteloos is niet zo erg. Dat is inherent aan het leven.
    Krachteloos, DAT is erger, want daar heb je zelf invloed op.

    Hoe geraak je van machteloze ouder, naar krachtige en Liefdevolle ouder, vrij van angst?

    Die vragen dienen hier van antwoorden te worden voorzien.

    Vooralsnog zie ik dat nog niet gebeuren.


Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt