| 2 reacties

tags: Ervaringsverhalen

Mijn scheiding

Elke scheiding verloopt anders, zo ook de scheiding van Dianne. In deze blog vertelt ze haar verhaal.

Begin van de scheiding

Al jaren ging het niet goed tussen ons. Maar tegen de tijd dat je door hebt hoe slecht het eigenlijk gaat met je relatie, heb je inmiddels een huis gekocht en twee prachtige kinderen. Dus wat doe je dan? Je gaat niet zomaar weg, je wilt het nog een kans geven. Je wilt niet dat je kinderen het moeten meemaken, zoals ik het zelf vroeger heb meegemaakt.

Jarenlange eenzaamheid, frustratie, gebrek aan intimiteit, veel ruzie en slapeloze nachten braken mij op. Na jaren van smeken stemde hij eindelijk toe om in therapie te gaan, maar dan geen gewone relatietherapie, want er was niks mis met hem. Dus coaching, ook goed. Hij is er niet door veranderd. Voor mij heeft het opgeleverd dat ik besefte wat ik allemaal had laten gebeuren, al die jaren. Hoe ik mezelf had weggecijferd, grotendeels omwille van de kinderen. Ik vond dankzij die therapie mezelf weer terug, en durfde de stap eindelijk te nemen.

Bij de derde mededeling dat ik de relatie wilde beëindigen, nadat ik voor de zoveelste keer bij de huisarts was geweest vanwege slapeloosheid, nadat mijn dochter zichzelf had gebeten en de schuld schoof op een jongentje uit de klas, na het zoveelste gesprek op school dat de prestaties van beide kinderen toch wel ver onder de maat waren, gaf hij eindelijk toe. OK, we gaan uit elkaar. En dan?

Opnieuw beginnen na de scheiding

Tja, dan wil je eindelijk weg kunnen. Opnieuw beginnen. Maar helaas, ik voldoe niet aan de inkomenseis voor een vrije sector huurwoning, ik kan geen hypotheek krijgen Met het idee dat we beiden volwassen zijn hebben we het huis anders ingedeeld en een lijst met afspraken gemaakt over de verdeling van taken. Dan kunnen we hier toch best met z’n allen blijven wonen, toch? Zolang ze op de basisschool zitten in elk geval. Ook dat was een illusie. Het werkt niet, de kinderen hebben er last van, er is nog steeds dagelijks ruzie, frustratie, verdriet, het is geen oplossing.

We zijn inmiddels 11 maanden verder. We wonen nog steeds in hetzelfde huis. Elke kans die ik had op een andere woning, betekende dat ik zijn hulp of actie van zijn kant nodig had. Hij was niet bereid ook maar iets te doen. Ik voel me gevangen. Mijn kinderen delen noodgedwongen een kamer, dat ze best oké vinden. Maar de oudste begint te puberen, heeft haar eigen plek nodig. Ik kan haar dat niet geven, dat doet pijn.

Inmiddels heb ik een urgentie aangevraagd en gekregen. Het belang van de kinderen staat voorop. Ze hebben rust nodig en stabiliteit. Ze zullen één doordeweekse dag bij papa zijn, ik ben verplicht naar hem toe, maar vooral naar mijn kinderen toe, om in de buurt te blijven.

Positief de toekomst tegemoet

Mijn meiden en ik hebben het samen goed. Zolang papa niet thuis is hebben we lol, we bakken taarten, dansen en springen door de kamer. We hebben een coach, de meiden vinden haar geweldig en ze helpt hen met emoties en verdriet om te gaan. Ze helpt mij in te zien wat mijn bijdrage is aan de situatie. Zij helpt ons afstand te nemen van de pijn en in te zien dat papa nu eenmaal is zoals hij is. En dat te accepteren, hoe lastig ook.

Afgelopen meivakantie zijn we voor het eerst in al die jaren zonder papa op vakantie geweest. Wat een heerlijkheid. En wat een eenzaamheid. Maar wat een heerlijkheid! En als ik mijn meiden vraag: “Wil je papa even bellen?” Is het antwoord meestal: “Nee hoor, we hebben het net zo gezellig samen!” Dan voel ik me een geweldige moeder! En het geeft me het vertrouwen dat wij er wel komen met z’n drieën.

Papa blijft papa, hij zal er altijd zijn, de meiden zullen hem elke week zien en hij zal en moet een rol (blijven) spelen in hun leven. Daar vecht ik voor! Maar hij is niet te veranderen, hij zal zijn eigen belang altijd boven dat van anderen stellen, ook dat van zijn kinderen. Zij zijn gelukkig inmiddels oud en wijs genoeg om daar mee om te gaan. Van mij neemt hij niets aan, maar geloof me, als zijn dochters echt op hun strepen gaan staan, heeft hij weinig keus! Langzaamaan zwicht hij vaker voor hun argumenten, en maakt hij zowaar tijd vrij om met hen een dagje uit te gaan. Hij houdt van ze, daar twijfel ik geen moment aan!

Als hij de afgelopen jaren vaker zo had kunnen zijn, zoals hij nu af en toe is, dan was dit allemaal misschien niet nodig geweest. Hoe fijn was het geweest als hij had open gestaan voor communicatie, als we de belangrijke dingen in het leven met elkaar (en onze kinderen) hadden kunnen en durven delen? Mijn wens was dan uitgekomen.

Het is goed zo, wij komen er wel….

 

In verband met privacy zijn in deze blog fictieve namen gebruikt.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

  1. KennBeet - zondag 16 juli 2017 06:51

    Priligy Kaufen Deutschland <a href=http://cheapviapill.com>viagra</a> Affordable Propecia

  2. KennBeet - zondag 16 juli 2017 06:52

    Priligy Kaufen Deutschland <a href=http://cheapviapill.com>viagra</a> Affordable Propecia

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt