| 10 reacties

tags: Ervaringsverhalen, Ouderverstoting

Ouderverstoting: zij verstootte mijn vader, nu verstoot ik haar

Geïsoleerde opvoeding

Als kind groeide ik op bij een dominante moeder die borderline heeft. De rest van de familie zag ik niet, behalve mijn oma van moeders kant. Haar zus zag ik slechts enkele keren. Na de scheiding op mijn zesde zag ik ook mijn vader niet meer. Als kind voelde ik me ontzettend eenzaam zonder familie. Mijn moeder hield mij graag voor zichzelf: ik was haar gezelschap, haar hartsvriendin, haar redder, haar hulpverlener, de opvulling van haar leegte. Was ik ook kind? Fysiek wel, geestelijk niet. Het schrijnende is dat je als kind niet aan je ouders kunt ontsnappen. Je bent afhankelijk voor je overleving en hebt geen andere keuze dan jezelf volledig aan te passen. Je verloochent jezelf.

Vader opgespoord

Herinneringen uit die eerste jaren ontbreken, maar ik had altijd het gevoel dat mijn vader er niet bij mocht zijn. Er werd nooit over gepraat en foto's waren er evenmin. Het enige wat ik me herinner, is dat ik doodsbang was om ernaar te vragen. De onwetendheid vrat aan me en vorig jaar spoorde ik mijn vader op. Zijn verhaal bevestigde mijn vermoedens: mijn moeder wilde hem er niet bij hebben. Als hij op bezoek kwam, stuurde ze hem na tien minuten weer weg of deed niet open. Wat hem altijd bijbleef, is toen hij mij tijdens een van de laatste bezoekjes vroeg: 'Hou je nog van papa?' 'Ja, maar niet tegen mama zeggen', zou ik geantwoord hebben. Hij had een advocaat, maar legde zich er uiteindelijk bij neer omdat hij niet wilde dat ik middenin ruzies zou opgroeien.

De confrontatie

Ik werd letterlijk ziek van de stress en de woede: ik moest haar confronteren. Als 32-jarige volwassene durfde ik nu pas eindelijk De Grote Vraag te stellen: hoe zit het met mijn vader? Om een lang verhaal kort te houden: ikzelf wilde als 6-jarig meisje mijn vader niet meer zien omdat hij geen cadeautjes meebracht. 'Zo zijn kinderen.' Als hij opbelde, wilde ik hem niet spreken. Ze praatte er nooit over omdat ik er niet naar vroeg. De rest van de familie zag ik niet omdat ik geen interesse in hen had. Op mijn 9e stemde ik in met de wijziging van mijn achternaam. Ze schuift alle verantwoordelijkheid van zich af en ontkent en bagatelliseert mijn pijn en verdriet. Daarentegen blaast ze haar eigen pijn en verdriet enorm op: ik ben gemeen en doe háár pijn! Echte antwoorden kwamen nooit meer, ze weigert erover te praten omdat ze dat naar eigen zeggen niet aan kan. Wéér staat haar welzijn voorop in plaats van dat van haar kind.

En nu?

Het is een eng idee dat ik altijd in zo'n onveilige omgeving heb verkeerd. Het voelt alsof mijn moeder vanaf mijn geboorte bezit van mij nam en ik geen enkele zeggenschap over mijn leven mocht hebben. Nu ik het contact met haar verbroken heb, voel ik me eindelijk vrij en gelukkig! Het leven begint nu pas écht voor mij.

Jasmijn Couwenberg

www.omstandersvan.nl

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

  1. Paul - vrijdag 10 februari 2017 11:52

    Ik zou iedere hulpverlener in Nederland willen vragen en misschien wel verplichten om het werk van professor Linda Nielsen tot zich te nemen. Linda Nielsen staat hierin niet alleen.
    Een toegankelijk stuk om eens te lezen, is dit:

    http://vadersaanwezig.nl/wp-content/uploads/Papa-en-ik-Psychologie-Magazine-oktober-2014.pdf





  2. Anja - zaterdag 11 februari 2017 13:13

    Ouderverstoting komt veel voor en er is te weinig aandacht voor.

  3. Theo - zaterdag 11 februari 2017 14:47

    Dit verhaal is zo herkenbaar voor mij. Ik ben alleen niet het kind maar de vader die zijn kinderen niet meer ziet. Mijn kinderen hebben ook een moeder die de kinderen alleen voor haar opeist en dmv manipuleren liegen en bedriegen het zover heeft gekregen dat het contact met de kinderen voor mij maar ook voor mijn ouders compleet is verbroken.

    Als de kinderen bij mij waren was het altijd gezellig totdat ik een tijdje goed ziek ben geweest en af en toe een weekend moest overslaan. Ze vertelde de kinderen dat ik ze niet wilde en liever met mijn vriendin zou zijn. De dag voordat we met zijn allen met ons gezin op vakantie zouden gaan hoorde ik van mijn ex dat de kinderen niet mee wilde. Ik hoorde dat niet van de kinderen zelf. Sterker nog de jongste belde naar mama om te vragen waar ze was omdat hij te laat zou komen om naar papa te gaan.

    Daarna is er in het begin nog wel telefonisch contact geweest met de jongste maar dat werd steeds minder en elke keer als hij aan mij vroeg wanneer hij weer mocht komen spraken we gelijk af voor het weekend. Alleen kreeg ik dan steevast van haar een sms dat hij toch niet wilde.

    Ik wilde geen stennis gaan schoppen bij mijn ex voor de deur omdat ik dat mijn kinderen niet aan wil doen maar de andere kant is wel dat ze nu in een leugen leven en nu alleen nog maar met haar moeder zijn die volgens velen borderline heeft en door haar familie verstoten is. Wij hebben hier thuis een liefdevol gezin maar mede omdat ik geen gezag heb is het heel moeilijk om instanties in te schakelen omdat die toestemming van moeder nodig hebben.

    Zo blijf je in een cirkel en blijft de rechter over. Dit kost alleen heel veel geld en dat moet je wel hebben. Wij hebben inmiddels een procedure opgestart nadat we eerst hebben moeten sparen. We zijn inmiddels wel drie jaar verder en zie met lede ogen aan dat mijn kinderen op schoolfotos heel dik zijn en er niet gelukkig uitzien.

    Ik snap niet dat als je aan de bel trekt bij instanties er zo luchtig over wordt gedaan. Je krijgt te horen dat er geen meldingen zijn en moeder ook niet aan de bel trekt maar ja moeder wil de kinderen voor haarzelf.

  4. Linda Van Keymeulen - donderdag 02 maart 2017 05:41

    Neen mijn vader heeft mij niet in de steek gelaten, Hij hield van mij. Door alle problemen heeft zijn hart het begeven. Hij was nog geen 52. Hij liet mij achter met een altijd depressieve moeder. Als kind van7 zorgde ik al voor haar. Ruimde op deed het huishouden, spelen was er niet bij, enkel tegen dat vader van het werk kwam. Haar winkel openhouden want zij lag constant op de zetel. Op mijn 21 getrouwd om thuis weg te zijn, moest 4 jaar mijn wedde en alle premies afgeven. Heb wel een trouwfeest gehad en wat gerief. Toen eenmaal getrouwd, huishuur, geen vervoer naar werk maar woonden dicht bij station. Elke vrije dag haar werk gaan doen alhoewel ze dubbel weduwenpensioen had dan ik wedde.
    Resultaat, nu is ze al zeven jaar in het rusthuis en maakt men leven nog zuur, doe dit, doe dat, breng me dit, breng me dat, de wasmand is vol enz. Ik heb een adopiekleindochtertje van verleden week, maar zij vertikt er naar te vragen, ze had het wel aangenomen zogezegd dat we een zoon en een schoonzoon hebben. Ik en mijn broer verstaat elkaar maar de kinderen weten niet wat wij meegemaakt hebben. Als ik van het rusthuis kom heb ij neiging om te veel drinken; Verzachte wat.

  5. Jasmijn Couwenberg - vrijdag 24 maart 2017 16:21

    Theo en Linda, wat een schrijnende verhalen, ik ben er stil van.

    Was er maar een simpele oplossing voor! Gewoon de kinderen weghalen bij zulke ouders, maar helaas werkt het zo niet. Bovendien zijn borderliners zo manipulatief dat iedereen erin trapt.

    Als een kind geslagen wordt en onder de blauwe plekken zit, wordt er sneller (ook niet zo makkelijk als ik het hier nu opschrijf) actie ondernomen, maar bij psychische mishandeling zoals ouderverstoting lijkt er niets te gebeuren. Het lijkt 'onzichtbaar', want hoe bewijs je het? Dat is lastig.

    Terwijl deze kinderen en de verstoten ouders door een hel gaan en dit hun leven lang met zich meedragen. Ouderverstoting is wat mij betreft een van de grootste misdaden die er bestaan en zou strafbaar gesteld moeten worden.

  6. KennBeet - zondag 16 juli 2017 03:40

    Baclofene Comment S'En Procurer [url=http://cheapviapill.com]viagra[/url] Cialis Levitra Sildenafil

  7. KennBeet - zondag 16 juli 2017 03:40

    Baclofene Comment S'En Procurer [url=http://cheapviapill.com]viagra[/url] Cialis Levitra Sildenafil

  8. Ikoele - zaterdag 26 augustus 2017 12:48

    In sommige landen, waaronder Spanje, is ouderverstoting strafbaar. Het bewijs is helemaal niet zo lastig, althans niet in civiele zaken. In de VS wordt ouderverstoting vermoed indien kinderen zonder 'harde' reden hun ouder niet meer willen zien, wat leidt tot nihilstelling alimentatie.

    Onze wetgever en rechtspraak weigert te intervenieren ten koste van duizenden kinderen, die verminkt opgroeien.

  9. Fons - maandag 28 augustus 2017 11:03

    Helaas heel herkenbaar. Mijn dochter (19) heeft door alle manipulaties en veroorzaakte loyaliteitsconflicten nu een conversiestoornis en zit in een rolstoel. Ze heeft zelfs een formulier ondertekend om de advocaat van haar moeder tegen mij te laten procederen omdat ik de kinderalimentatie niet meer zou betalen. Ze is zo geïndoctrineerd dat zelfs schriftelijke bewijzen niet geloofd worden. Hulpverleners kunnen ook niets doen omdat ze meerderjarig is. Ik heb me er bij neergelegd dat ik mijn dochter voorlopig kwijt ben in de hoop dat ze ooit de werkelijkheid ziet. Het is voor mij en mijn nieuwe lief de enige manier om ons staande te houden.

    F

  10. Eliza - woensdag 18 oktober 2017 19:41

    Ik ben sinds de scheiding in 1993 de verstoten ouder. Alles wat ik hierover lees klopt. Altijd de slechte zijn, het monster dat heel slecht behandeld mag worden. Dingen die niemand zou mogen overkomen mag je wel je moeder aandoen.
    Uit lijfsbehoud heb ik afstand genomen.
    Heb mijn dochter gesteund toen ze ging scheiden en pa niet wilde helpen. Toen ze er weer bovenop was kon ik gaan..
    Mijn zoon heeft gekozen voor de goede kant... Hij was 11 toen we gingen scheiden. Hij was al over de 30 toen hij het zei. Het komt nooit meer goed. Hun vader zal altijd roet in het eten blijven gooien en ze zitten onder zijn invloed. Ik verwijt mijn kinderen nu ze volwasen zijn dat ze er nog steeds mee doorgaan. Wanneer gaan ze zelf nadenken?

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt