| 9 reacties

tags: Ervaringsverhalen, Hulpverlening bij scheiding

Sara ziet haar vader na vier jaar weer in het Omgangscentrum

In deze blog vertelt een omgangsbegeleidster hoe een vader zijn dochter weer naar vier jaar ziet en hoe dit bijzondere moment begeleid wordt.

Een kijkje in het omgangscentrum

De negenjarige Sara komt op woensdagmiddag samen met haar moeder kennismaken in het Omgangscentrum. Tijdens die kennismaking krijgen Sara en haar moeder de gelegenheid om de ruimte zien en om met de omgangsbegeleiders kennis te maken. We bespreken met Sara dat ze haar vader weer gaat zien. Sara lijkt dit enerzijds leuk te vinden, maar ook wel spannend. Sara vertelt ons dat papa vroeger vaak schreeuwde tegen mama en dat ze hier soms nog verdrietig over is. Ik geef Sara een compliment dat ze dit aan ons vertelt. We bespreken wat Sara prettig vindt; wil ze dat ik dit met vader bespreek zodat vader dit weet voordat hij Sara ziet of wil ze dat liever niet? En wat vindt Sara belangrijk wanneer ze haar vader weer ziet? Sara wil graag dat ik aan haar vader vertel wat ze aan mij heeft verteld. Ook moeder vindt dat goed. Ik beantwoord nog wat vragen van Sara en haar moeder en we spreken af elkaar een week later weer te zien.

Een week later; de ontmoeting

13.00 uur: Een startgesprek met vader die voor de eerste keer in het Omgangscentrum komt. Hij vertelt nerveus te zijn om zijn dochter Sara na vier lange jaren weer zien. Heel begrijpelijk en ik vraag vader hoe hij zijn dochter wil omschrijven en hoe de laatste contacten met haar zijn geweest. De afgelopen vier jaar is er weinig contact geweest tussen Sara en haar vader. Vader vertelt dat hij vier jaar geleden regelmatig leuke dingen ondernam met Sara; naar de kinderboerderij en na afloop een ijsje eten waren favoriet. Hij mist het vertrouwde gevoel en vertelt bang te zijn dat zijn dochter hem opnieuw moet leren kennen. We bespreken de omgang voor en ik vraag hem naar zijn verwachtingen. Vader kijkt er naar uit Sara weer te zien maar weet ook niet hoe ze zal reageren. Misschien wil Sara hem wel helemaal niet zien? Ik haak hierop in door vader te vertellen over de kennismaking van een week eerder en leg uit dat Sara soms nog verdrietig is dat vader vaak tegen moeder schreeuwde. Hij vertelt me dat dit niet vaak is gebeurd en dat Sara hier in zijn beleving geen last van heeft gehad. Ik leg uit dat elk kind een eigen waarheid heeft en dat vader en Sara dit verschillend kunnen hebben beleefd. Desondanks is het goed om de waarheid van Sara voorop te stellen. Een kind bepaalt bijvoorbeeld hoe vaak een ouder sorry moet zeggen. Ik leg uit dat ik hem hierbij kan ondersteunen; vader kan wanneer hij het even niet weet mijn hulp inschakelen en we spreken af dat wanneer ik het idee heb dat ik hulp kan bieden ik dat ook zal doen. Ik adviseer vader om Sara de regie te geven. Wanneer ze geen knuffel wil geven, is het goed om dat te accepteren. Tot slot bespreken we een aantal praktische zaken; vader is tijdens de omgang gastheer en ik zal Sara bij moeder in de wachtkamer ophalen en haar na afloop van de omgang ook weer terugbrengen.

13.15 uur: Ik laat de vader van Sara kort het Omgangscentrum zien en loop vervolgens naar de wachtkamer om Sara op te halen. Sara neemt afscheid van haar moeder en we lopen met zijn tweeën naar het Omgangscentrum. Eenmaal in het Omgangscentrum begroet vader Sara en Sara zegt enigszins schuchter gedag. Beiden moeten even wennen en vader is zichtbaar emotioneel dat hij Sara weer ziet. Vader schenkt drinken voor Sara in en ze gaan aan tafel zitten. Hij benoemt blij te zijn dat hij Sara ziet en vraagt wat Sara graag wil doen. Sara wil graag met de Playmobil spelen en loopt er snel heen. Vader zit aan tafel en kijkt me vragend aan. Ik adviseer hem om mee te lopen en te vragen of Sara het goed vindt dat hij erbij komt zitten.

Hij loopt naar Sara en ze geeft aan het goed te vinden dat vader bij haar komt zitten. Samen bouwen ze een vakantiehuis van Playmobil en richten het huis in. Opeens vertelt Sara “ik ben soms nog boos op jou”. Vader vraagt naar de reden en Sara vertelt dat haar vader vroeger tegen mama schreeuwde. Vader vertelt dat hij daar spijt van heeft en dat dit niet meer zal gebeuren. Sara speelt vervolgens weer verder en wil na een tijdje kleien. De Playmobil wordt opgeruimd en de klei wordt tevoorschijn gehaald. Sara lijkt na verloop van tijd meer te ontspannen en samen met vader lacht Sara om de gekke poppetjes die ze van klei maken. Na een tijdje is het tijd om afscheid te nemen en ik noem aan Sara en vader dat ik over vijf minuten Sara weer naar moeder zal brengen. De klei wordt opgeruimd en Sara lijkt een moment niet te weten hoe ze gedag kan zeggen. Ik stel voor dat Sara misschien een high-five aan vader kan geven. Dat wil Sara en even later loopt ze huppelend voor me uit naar moeder.

In de wachtkamer spreek ik met moeder af dat ik haar over twee dagen bel om te horen hoe het na afloop van de omgang met Sara is gegaan en om te vertellen hoe de omgang is verlopen.

Evaluatie

14.15 uur: Vader is in het Omgangscentrum blijven wachten en we blikken terug op de omgang. Vader kijkt positief terug en ik vraag vader wat hij goed vond gaan. Hij vertelt dat hij van te voren had verwacht dat Sara vader misschien niet wilde zien. Mede doordat Sara eerder heeft aangegeven soms nog verdrietig te zijn over wat er in het verleden is gebeurd, werd dit gevoel bij hem versterkt. Sara vertelde tijdens de omgang over haar gevoelens. Ik complimenteer vader hoe hij reageerde op wat Sara zei en leg uit dat kinderen behoefte hebben aan erkenning. Sara speelde tijdens de omgang snel weer verder. Mogelijk komt ze er later opnieuw op terug, het is ook dan belangrijk om opnieuw gehoor te geven aan wat Sara zegt. Hij noemt dat hij veel dingen heeft om over na te denken. We praten verder na en spreken af elkaar over twee weken weer te zien voor de tweede omgang.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

  1. kees - donderdag 24 april 2014 22:13

    Tsja vader moet diep door het "stof" jegens dochter die hij nooit wat heeft aangedaan vanwege allerlei zaken die het kind niet aangaan (ruzie tussen ouders) of vanwege vermeende dingen die er gebeurd zouden zijn.
    Het zou al beter zijn als de moeder ook eens wordt aangepakt. Maar nee het ligt allemaal aan de vader. Het is maar goed dat de rechter in mijn geval niet mee ging in de onzinnige eis van moeder om naar een omgangshuis te gaan voor een noodzakelijke veilige omgeving voor omgang met een kind wat in de winter op eigen initiatief (na 10 maanden geen contact gehad te hebben) meerdere malen bij mij langs is geweest.
    Meer aandacht voor de ziekelijke wrok van met name moeders jegens vaders als oorzaak van dit soort trieste zaken zoals vier jaar geen omgang zou er moeten zijn. Maar nee dat is allemaal niet belangrijk. Een vrijbriefje voor de van wrok vervulde ex-partner om de haatcampagne voort te zetten.

  2. Martin - vrijdag 25 april 2014 08:59

    Vanaf de volgende zin heb ik niet meer verder gelezen, "Een kind bepaalt bijvoorbeeld hoe vaak een ouder sorry moet zeggen". Niet echt opvoedkundig!
    Moet je ook sorry zeggen voor wat niet gebeurde als het kind er om verzoekt?
    Die omgangsbegeleidster moet zich zeer belangrijk en onmisbaar voelen als ze de regie zo in handen heeft.
    Arme vader, na deze vernedering kan mama weer lekker verder doen met indoctrineren, sorry komt niet in haar woordenboek voor.
    De omgangsbegeleidster haar taak eindigt eens allen terug op de stoep staan. Wie zal de mama en het kind begeleiden in de opvoeding en omgang eens ze weer thuis zijn?
    Ik vraag mij af wat dit alles moet kosten, tot de vader volledig is uitgekleed en mentaal is vernietigd?

  3. Angela - vrijdag 25 april 2014 14:56

    Het enige mooie vind ik het moment dat hij zijn dochter weer krijgt te zien.. bij de rest krijg ik gewoon tranen in mijn ogen.. sorry, maar een wildvreemde die je kind uit de wachtkamer haalt, 4 jaar lang geen (tot heel weinig) contact..
    En dat het kind dan zegt; papa schreeuwde tegen mama... en t kind word gelijk gelooft. Tuurlijk gebeuren die dingen ook echt, ik kan daar over mee praten... maar kan het ook niet zijn dat moeder dat bij kind ingefluisterd heeft?
    En dat zo'n persoon dan nog bij het bezoek blijft zitten! Geef ze even wat privacy ofzo!.. ik snap dat vader even niet wist wat hij moest doen toen z'n dochter met de playmobile ging spelen.. je wilt namelijk niks fout doen anders ben je zo weer de bezoekrechten kwijt.. (bezoek: ook echt een vreselijk woord,, het is niet dat je naar ziekenhuis gaat waar bezoek van 19.00 uur tot 20.00 uur is)

  4. lieve - vrijdag 25 april 2014 22:18

    helemaal mee eens martin, kees en angela,

    moeders moeten echt eens aangepakt worden in NL.
    Moeders wil is wet zo ongeveer. En wij hebben zo een ex van mijn man die denkt dat ze alles kan maken en roept rechters kiezen toch altijd moeders kant... tja kan haar niet voor 100% ongelijk geven.


    Gelukkig in onze situatie hebben we een hele dappere "stief"dochter van ruim 13 die nu tegen moeder ingaat en brief aan kinderrechter heeft geschreven dat ze bij papa (en mij) wil komen wonen. We zijn vol in het proces (dit omdat moeder weigert om vrijwillig mee te werken)

    maar on topic.....4 jaar is belachelijk lang dat kind vader niet gezien heeft en wie weet hoe moeder het onderwerp schreeuwen tegen mama heeft gevoed. Waardoor ze er nu nog steeds mee bezig is....
    Buiten dat vind ik in sommige situaties dat een omgangshuis wel een welkom middel is voor als er echt begeleiding moet zijn.

    lieve

  5. Bert - zondag 27 april 2014 11:16

    3 jaar had ik mijn kinderen niet gezien. Ik had wel het recht maar kreeg het niet voor elkaar. Mijn ex maakte me voor alles uit en iedereen leek haar alleen te geloven ook mijn kinderen begreep ik van vrienden. We hebben 2x mediation gehad, nou daar werd ik niet beter van alleen armer. Toen verwees de rechtbank ons naar het omgangscentrum. Ook moesten m'n ex en ik tegelijk samen in gesprek met een begeleider. Het contact met mijn kids werd weer langzaam opgebouwd ze waren daar heel vriendelijk. De kinderen komen nu weer elke twee weken een weekend bij me en met m'n ex heb ik nu vooral overleg via mail en whatsapp. Het is eindelijk goed zo.

  6. Margreeth - zondag 27 april 2014 23:27

    Nuanceren,

    Wil je je gelijk halen of gelukkig zijn? Een heel belangrijke vraag in deze. Zegt je kind dat iets is gebeurt wat niet zo is, dan kun je het ontkennen. Dat wordt dan vanzelf een 'welles nietes spelletje'. Ik denk dat we dat allemaal al ervaren hebben tijdens het scheidingsproces en niets heeft opgeleverd. Het levert je ook geen goed contactherstel met je kind op.
    Je hoeft geen sorry te zeggen voor iets wat écht niet is gebeurt. Wel kun je aan je kind aangeven dat het je spijt dat zoon/dochter het zo heeft ervaren en dat je je voor kan stellen dat dat heel verdrietig/boos/bang maakte. Op deze manier doe je recht aan de gevoelens die zoon/dochter heeft. Zonder iets toe te geven wat niet zo is.

    Er is niets waar ik gelukkiger van word dan weer contact te kunnen hebben met mijn 4 kinderen, die ik inmiddels al 6 jaar heb moeten missen.

  7. Compaiz - maandag 28 april 2014 17:52

    Beste ouders,

    Vanuit Compaiz wil ik jullie bedanken voor jullie reacties.
    Enerzijds zijn sommigen het oneens met de omschreven gang van zaken in het Omgangscentrum, en ook lees ik van mensen dat ze er goede ervaringen mee hebben.

    We zijn vrijdag op een congres geweest, genaamd 'Herverbinden'. Hier waren verschillende ouders aanwezig die hun kinderen jaren niet hadden gezien.
    De frustratie was voelbaar, hoe onrechtvaardig het is als je als ouder 'buiten spel' wordt gezet, onmachtig bent, en er slecht over je wordt gesproken tegen je kind zonder daar iets aan te kunnen doen. Hoe groot de behoefte dan is dat dit wordt gezien en er ingegrepen wordt. In een dergelijke situatie is dan jaren later ook nog 'sorry' moeten zeggen tegen je kind zout in de wonden, kan ik me goed voorstellen.
    Voor Sara werd het makkelijker om zich weer te kunnen verbinden met haar vader, die met zijn 'sorry' liet weten te begrijpen dat zijn boze buien rondom de scheiding voor haar naar waren geweest.

    Beide ouders hadden hun aandeel in de strijd voorafgaand aan de scheiding. De boze buien van vader vonden plaats in een situatie waarin moeder hun geld uitgaf aan dingen die vader niet wilde, keer na keer. Moeder voelde zich dan slecht en schuldig en trok zich terug. Sara heeft vaders stemverheffing meerdere keren gehoord vanuit haar slaapkamer.
    In de oudergesprekken die deze ouders hebben gevoerd hebben ouders de dingen die pijn hebben gedaan uit het verleden naar elkaar benoemd en er daarna voor gekozen een streep te zetten onder het ex-partnerverleden en dit elkaar niet meer na te dragen.
    Om ruimte te scheppen voor het opnieuw vorm geven van overleg en samenwerking als ouders. Alle respect voor de pijn en het ervaren onrecht uit de tijd van de strijd en het losmaken. Hier van de andere ouder nog rechtvaardiging over willen werkt soms, maar vaak ook niet en ze wilden Sara daar niet op laten wachten, liever toe werken naar een zo snel mogelijk contactherstel tussen haar en haar vader.
    Ouders maken in de oudergesprekken, als er voldoende stoom is afgeblazen en er weer wat vertrouwen is in elkaars goede wil, samen een boodschap voor Sara, waarmee ook zij verder kan.

  8. Peter - maandag 15 september 2014 10:35

    Omgangshuizen verergeren de kwaal

    Maarten Legêne 

    De samenleving zit in toenemende mate in de maag met grote aantallen moeders die beschikkkingen van de kinderrechter niet naleven. Deze praktijk is inmiddels zo wijdverbreid, dat kinderrechters tot schertsfiguren zijn verworden als het gaat om het vaststellen van omgangsregelingen. Dat valt die kinderrechters zelf ernstig aan te rekenen, omdat zij wel degelijk over voldoende middelen beschikken om hun gezag als rechter in het belang van het kind te doen gelden. Zo zou de rechter de formele verblijfplaats van het kind kunnen toewijzen aan de ouder die de omgang van het kind met diens andere ouder niet belemmert of onmogelijk maakt. Met dit eenvoudige middel zouden vrijwel alle problemen uit de wereld zijn. Voor hardnekkige gevallen van recidive zou voorts de ontneming van het ouderlijk gezag een optie zijn. Een nieuwe mogelijkheid, het voorwaardelijk stellen van het ouderlijk gezag, zou nog een beter idee zijn. Wie niet naar de kinderrechter luistert, krijgt dan een gele kaart. Wie daarna nog steeds meent dat moeders wil wet is, boven die van de Staat der Nederlanden, krijgt een rode.
    Dat de meeste kinderrechters deze maatregelen niet overwegen, heeft als oorzaak dat die kinderrechters het in hun hart helemaal niet erg vinden als moeders hun vonnissen niet naleven. 
    En zo is het ook met de politiek: de enige politieke partij die zich al enkele jaren werkelijk druk maakt over deze uitholling van de rechtstaat en de gevolgen die dat voor veel kinderen en hun vaders heeft, is de VVD, zo blijkt uit het stemgedrag van de fracties in het parlement.
    De voormalige staatssecretaris van Justitie Cohen zei het tijdens een kamerdebat in juni 2000 zelfs hardop: “de vraag kan worden gesteld of al die vonnissen van de kinderrechter nu wel zo verstandig zijn”. Kinderzorg is in ons land nog steeds het exclusieve domein van moeders, ter compensatie van hun achtergestelde positie op de arbeidsmarkt. Ook daarin is Nederland immers één van de hekkensluiters binnen de Westerse wereld.
    Vorig jaar werd in opdracht van het ministerie van Justitie een studie gepubliceerd waarin werd bepleit het negeren van vonnissen van de kinderrechter strafbaar te stellen. Daarvoor zou een nieuwe bepaling in het wetboek van strafrecht moeten worden opgenomen. België kent zo’n bepaling al langer en gisteren nog heeft de correctionele rechtbank van Leuven een 34-jarige vrouw veroordeeld tot het maximum van een jaar effectieve celstraf omdat ze haar kinderen de omgang met hun vader weigert. Ter geruststelling: dezelfde rechtbank veroordeelt daarnaast vaders tot een jaar celstraf als zij weigeren onderhoudsgeld voor de kinderen te betalen. Ook in België krijgt men kennelijk genoeg van de gedoogcultuur.
    De voorstellen voor strafbaarstelling hebben het in Nederland in de Kamer niet gehaald. In plaats daarvan werd vrijwel kamerbreed “het omgangshuis” als remedie voor de kwaal aangewezen. Daarbij zou overigens geen enkele taak voor de Raad van de Kinderbescherming zijn weggelegd, zo benadrukte de Kamer en bevestigde de staatssecretaris.
    Wij zijn nu een jaar verder en zien de Raad, tegen de wil van kabinet en kamer, als fervent pleitbezorger van omgangshuizen optreden. Wij waren er al gewend dat de Raad stelselmatig wetten en vooschriften overtreedt en zijn dus niet verwonderd dat de Raad die omgangshuizen als haar nieuwe werkgelegenheidsplan blijft doordrukken, nu steeds meer stemmen opgaan om die Raad eens op te laten houden met al die frauduleuze scherstonderzoeken bij omgangskwesties.
    Nu de hoogste baas van de Raad, de staatssecretaris, de hand gelukkig stevig op de knip houdt, wil de Raad deze omgangshuizen met geld van gemeenten en provincies instellen. Het is te hopen dat deze laatsten er niet intuinen. Omgangshuizen vormen namelijk geen enkele oplossing maar verergeren juist de kwaal.
    De oorsprong van omgangshuizen ligt in het grote buitenland, waar een tot omgang veroordeelde moeder nog weleens abrupt met haar kinderen twaalfhonderd kilometer verderop wil gaan wonen. Door op centrale plaatsen een omgangshuis neer te zetten en moeder te verplichten het kind daar wekelijks naar toe te brengen, smoort men deze ongewenste verhuisdrift in de kiem, omdat het nuttig effect ervan verloren gaat.
    In Nederland kennen wij deze geografische problemen niet. En ook voor het overige is er, behoudens zeldzame gevallen, geen enkele reden om de kinderen wel bij moeder, maar niet bij vader thuis te laten verblijven.
    Het omgangshuis werkt discriminerend voor zowel vaders als kinderen en stigmatiseert tussen vaders en kinderen. De instelling van omgangshuizen vormt daarnaast een regelrechte uitnodiging om als moeder te blijven weigeren aan een normale omgang tussen de kinderen en vader mee te werken: dat leidt dan in elk geval tot dat rottige omgangshuis. Voorzien kan dus worden dat, net als bij elk product en elke dienst, aanbod vraag zal kweken. Voordat wij het weten zullen er tientallen miljoenen gemoeid zijn met dit nieuwe speeltje van de zorgsector en de Raad voor de Kinderbescherming. Honderden hoogst correcte dames staan daar al klaar om op kosten van de gemeenschap binnen deze nieuwste variant toe te zien op de hoogst correcte omgang van vaders met hun kinderen. En tientallen handige ondernemers zien in hun kielzog – net als bijvoorbeeld in de kinderopvang – de gulle geldstroom van rijk, provincie en gemeente al hun private domein in stromen. Te vaak wordt vergeten dat de huidige omgangsproblematiek een complete “bedrijfstak” (rechters, advocaten, raden) in stand houdt waarin honderden miljoenen per jaar om gaan. Deze bedrijfstak is net zo nobel als iedere andere en denkt vooral aan zijn eigen belangen. “In het belang van het kind” is dan equivalent voor “in het belang van ons baantje en maandsalaris”. Wat dat betreft zijn die omgangshuizen beslist een goede vondst.
    In onze westerse wereld zijn relaties tussen volwassenen steeds vaker slechts van tijdelijke aard, ook als uit die relaties kinderen worden geboren. Mensen moeten als gevolg daarvan nog leren dat zij als ouders wel het recht hebben om hun onderlinge liefdesrelatie te beëindigen, maar dat hun kinderen het recht behouden om de liefde voor hun beide ouders onbelemmerd te kunnen blijven genieten. Dit humane beginsel is inmiddels behoorlijk stevig verankerd in wetten en internationale verdragen, maar is nog strikt onvoldoende doorgedrongen in de hoofden van de meeste Nederlandse kinderrechters en medewerkers van de Raad voor de Kinderbescherming. Deze staatsdienaren doen als gevolg daarvan aan uitlokking en zijn de werkelijke veroorzakers van het probleem dat nog zoveel moeders kinderen niet beschouwen als zelfstandige wezens met eigen noden en rechten, maar als persoonlijk bezit waarmee je naar believen kunt doen en laten wat je wilt.
    Ook in de discussie rond omgangshuizen is immers de centrale vraag: wie haalt het nu in zijn hoofd om zijn kinderen moedwillig te vervreemden van hun andere ouder? Is dat goed ouderschap?  Gaan we dat nu voor duur geld belonen met een nieuw soort weekendgevangenis voor de kinderen en hun vader, louter omdat moeder hun dat geluk niet gunt en hen eigenmachtig het recht daarop ontneemt?
    Moeten wij niet veel eerder toe naar verplichte ouderschapstherapie voor mensen die hun kinderen moedwillig vervreemden van hun andere ouder, in plaats van die andere ouder en de kinderen nog verder te stigmatiseren?

    Maarten Legêne
8 november 2001

    Maarten Legêne is bestuurslid van de Stichting SOS Papa

  9. mariska - zondag 10 januari 2016 18:14

    Ik vind het erg dat kinderen hun vader of moeder op deze wijze moeten ontmoeten. Bij mij thuis is niet alles gladjes verlopen, huiselijk geweld noem maar op. Mijn ex mag de kinderen niet alleen zien van jeugdzorg, maar ik heb ervoor gekozen om samen met de kinderen vader buiten ergens te ontmoeten in het openbaar, waar we allemaal op zijn tijd de regie nemen. Nu kan ik met mijn ex nog steeds goed opschieten en de kinderen zijn blij met deze regeling. Het is heel belangrijk dat je eerst aan je kinderen denkt en de misverstanden die er tussen de ouders bestaat dmv bijv therapie oplost. Ik kan zeggen in onze situatie zien de kinderen vader en is er respect ontstaan tussen de ouders. Als er dingen misgaan tijdens het huwelijk dan is er meestal een reden van beide kanten die ertoe bijdroeg dat er een scheiding kwam, de kinderen hebben daar echter geen schuld aan, ontneem ze het recht om omgang met de andere ouder niet.

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt