| 0 reacties

tags: Ervaringsverhalen, Kinderen/jongeren en scheiding

Scheiding; ieder kind reageert anders

Wanneer ouders de (moeilijke) beslissing hebben genomen om te scheiden is het afwachten hoe de kinderen gaan reageren. Deze week een blog van een gescheiden vader over de reactie van een van zijn kinderen.

Mijn kleine Daan. De middelste van mijn 3 kinderen. Nu 4 jaartjes jong, 3 toen papa en mama gingen scheiden. Ieder kind pakt het anders op, ieder kind relativeert het op zijn of haar manier. Daan echter, weet het geen plekje te geven. Kan niet met zijn emoties omgaan en ontwikkelt verlatingsangst richting mij. Je probeert van alles liefde, discipline (streng zijn), noem maar op

Zijn gedrag escaleerde

De periode werd heftiger voor hem, papa en mama waren net een half jaartje uit elkaar toen hij naar school moest. Zijn gedrag escaleerde. Schoppen, slaan, bijten, tuffen en grommen. Naar leerkrachten en andere kinderen. Altijd aandacht willen, niet luisteren. Hij wil niet meer bij mama wonen. Na een paar maanden waar mijn ex continu te horen kreeg: wanneer ga je dood, ik wil niet bij jou wonen, ik wil naar papa. Hebben we besloten dat hij bij mij kwam, eerst nog om en om de weekenden geprobeerd, maar zelfs dat wil hij niet meer.

Ik zat met mijn handen in het haar. Ik wist dat Daan nagekeken moest worden en geholpen moest worden. Ik kon dat zelf niet, maar om dat toe te geven, dat was een flinke stap. We hadden professionele hulp nodig. Via de huisarts werden we aangemeld bij het GGZ, die zijn gespecialiseerd in het stellen van een diagnose bij jonge kinderen. Maar er was een wachttijd.

Bang voor een stempel

Toen kwam de dag dat mijn telefoon ging. School. Daan had de juf huilend de klas uitgekregen en ik moest (voor de zoveelste keer) op school komen. Samen met mijn ex-vrouw en school zijn we in gesprek gegaan. Ze waren blij dat wij al de stap hadden gezet voor hulp maar, simpel gezegd, ze konden Daan niet aan. Er werd besloten om hem 3 dagen per week naar school te laten gaan totdat er meer duidelijkheid was. Wij gaven zelf al aan, dat we het 99% noodzakelijk achtte dat hij naar speciaal onderwijs zou moeten. Ook al had deze beslissing mij heel lang dwars gezeten. Bang dat hij een stempel zou krijgen of misschien wel niet succesvol zou kunnen zijn in de maatschappij.

Als mijn kind maar gelukkig is

Maar als je de innerlijke strijd in je kind zijn ogen ziet, wanneer hij met zijn emoties worstelt, dan zet je dat opzij. Dan maar een stempel, ik vind het nu voornamelijk belangrijk dat mijn Daan zich gelukkig voelt, zich kan uiten en gewoon kind kan zijn. We hebben de eerste test gehad en hebben er nog drie te gaan. Het traject voor speciaal onderwijs is gestart en ik heb hem op judo gedaan. Ja judo. Een vechtsport kan vaak een erg goede manier zijn om emoties te uiten en onder controle te brengen en houden. Ik heb niet de illusie dat dit puur alleen door onze scheiding komt, maar het heeft er waarschijnlijk wel voor gezorgd dat het in een stroomversnelling is verlopen. Mijn andere twee kinderen lijken er redelijk doorheen te fietsen. Geen rare gedragsafwijkingen, geen dalende cijfers op school, niks. Ieder kind reageert anders.

Wilt u graag uw kind zo goed mogelijk begeleiden tijdens de scheiding? Lees dan het E-book Goed Scheiden voor tips en adviezen.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt