| 0 reacties

tags: Hulpverlening bij scheiding

Scheidingsmediation, waar zit de aan- en uitknop?

‘Je stond de vorige keer zeker op het punt om op de noodknop te drukken hè?’ De vader, die in het vorige gesprek heel boos was geweest, zit rustig tegenover me. De moeder kijkt vanaf veilige afstand naar vader. Na een time-out van enkele weken, worden de gesprekken tussen beide ouders hervat. Het eerste gesprekspunt is het einde van het gesprek de vorige keer. Toen vader op een gegeven moment zo kwaad werd, dat het gesprek moest worden afgebroken. ‘Al had ik willen drukken, het kon niet, je stond ervoor!’ Maar zoals je merkt, probeer ik je tot bedaren te brengen, en gelukkig was dat gelukt.’ Samen kunnen we er nu om lachen. Zelfs moeder glimlacht even.

Mediation, balanceren tussen de partijen

Het komt wel eens voor dat bij één of bij beide ouders tijdens gesprekken de emoties zo hoog oplopen, dat je figuurlijk de stoom uit hun oren ziet komen. Als mediatior (Ouderschap na scheiding bemiddelaar van Elker) zie je het meestal aankomen, dan is er sprake van een langzaam opbouwen van spanningen. De toon waarop iets gezegd wordt, wordt feller. De blik in de richting van de ander, wordt vuriger. De woorden die uit de mond rollen, bevatten steeds meer venijn.

Om te voorkomen, dat op de noodknop moet worden gedrukt, proberen we de spanning te verminderen. Maar waar zit de aan/uit-knop?

Olie op het vuur?

De actie of reactie van de andere ouder maakt soms dat het vuurtje wordt aangewakkerd. Het kan lastig zijn te achterhalen wat maakt dat iemand kwaad wordt. Wat is de olie, waardoor het vuur nog hoger oplaait? Is het juist de ‘relaxte’, ‘nonchalante’, ‘zakelijke’, ‘afstandelijke’ of ‘gekwetste’ houding van de andere ouder?  Of neemt de boosheid toe als de ander net zo ‘fel’, ‘aanvallend’, ‘pinnig’, ‘verwijtend’ of ‘schreeuwend’ reageert?

’t Is niet te filmen

Het is jammer, dat ouders zich vaak onvoldoende bewust zijn van wat hun gedrag teweeg brengt bij de ander. Het zijn niet alleen woorden, waarmee een boodschap wordt overgebracht. De non-verbale communicatie speelt net zo goed of zelfs een grotere rol.

De opmerking ‘Jij bent zo’n fantastische moeder!’ van vader, terwijl hij met zijn ogen rolt, zal moeder vast niet serieus nemen. En als moeder tegen vader zegt ‘Jij stond immers altijd voor de kinderen klaar?’, maar tegelijkertijd met opgetrokken wenkbrauwen haar hoofd schudt, zal vader begrijpen, dat moeder dit absoluut niet meent.

Als ouders hun eigen gedrag terug zouden zien op filmbeelden, kunnen ze wel eens schrikken van wat ze zien. Geen ‘filmhelden’, maar ‘filmschurken’.

Mediation, de knop omzetten

Wanneer ouders zich bewuster zijn van de boodschappen die ze uitzenden, de patronen die zich voordoen in hun communicatie, kan ruimte ontstaan om iets te veranderen. Het liefst ziet een ouder, dat de ander verandert. ‘Als hij of zij nou maar eerst zo doet, dan …. ‘

Helaas zitten er geen knopjes op de ander, die je kunt indrukken, waarmee je het gedrag kunt veranderen. In plaats van te wachten op een eerste stap van de ander, is het soms beter aan je eigen knoppen te draaien: zelf ander gedrag laten zien. Of anders gaan denken over een situatie. Iets minder serieus nemen, ergens om kunnen lachen. Een keer geen olie op het vuur gooien, maar water. Daarmee voorkom je een grote brand.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt