| 3 reacties

tags: Ouderverstoting, Tips en adviezen, Vechtscheiding

Wat als je je kind(eren) niet meer ziet

Het onderstaande kan sterk onrechtvaardig overkomen. Het is geschreven vanuit onze ervaringen in de praktijk. Heb je vragen of aanvullingen, schroom dan niet om die aan ons door te geven. We staan zeker open voor mooie manieren waarop niet verzorgende, mogelijk verstoten ouders contact met hun kinderen proberen te onderhouden

Als je merkt dat er nauwelijks ruimte wordt geboden door de verzorgende ouder, wat kun je dan nog doen? Het blijft belangrijk om de deur open te houden naar je kinderen. Het is waar dat iedere mislukking je nog meer gekwetst kan laten voelen en dat dit bijna niet dragelijk is. Om toch vol te houden kan een supporter die je stimuleert om vol te houden goed helpen. De pijn is niet weg, maar er is wel iemand waarmee je het kunt delen. Dat kan ook een professional zijn.

Blijf investeren in het contact met je kind

Probeer op een positieve en veilige manier creatief te zijn in het contact maken en houden met de kinderen. Het is waar dat de kinderen door hoe zij het verhaal hebben meegemaakt ook weinig vertrouwen in je als ouder kunnen hebben. Hou daarom altijd in het zicht dat er geen nieuwe situaties moeten voorkomen waarbij het vertrouwen nog meer geschaad kan worden. Pik de kinderen daarom bijvoorbeeld nooit onverwachts op. Zorg ervoor dat zij zelf keuzes in het contact kunnen maken. Blijf uitnodigend. Een voorbeeld daarvan is het op voor het kind belangrijke momenten, verjaardagen, feestdagen etc. een kaartje sturen. Wat zet je dan op dat kaartje? Schrijf een felicitatie, een positieve wens, iets positiefs over jezelf. Zadel je kind niet op met je negatieve gevoelens. Het kind heeft er op dat moment geen mogelijkheden voor om er iets mee te doen. Schrijf niets dat inhaakt op de (oude)strijd. En komt het kaartje eigenlijk wel aan? Dat weet je niet zeker. Toch is het belangrijk om vol te houden. Dit is wat je op een later tijdstip ook met je kind kunt delen. Oplossingen voor het gebrek aan vertrouwen of een kaartje aankomt, is om een onafhankelijke derde in te schakelen. Zorg er daarbij voor dat het kind zich veilig blijft voelen. Als voorbeeld kun je proberen om met de mentor of vertrouwenspersoon van de school af te spreken of je daar berichten voor je kind mag achterlaten en dat het kind wordt uitgenodigd om, als het dat wil, deze berichten op te halen. Belangrijk daarbij is dat je opnieuw zorgvuldig blijft in het winnen van het vertrouwen van je kind. Hou je aan de afspraak. We kennen verhalen van vergelijkbare situaties waarbij een kind pas na een half jaar ging onderzoeken of vader zich aan die afspraak die via de mentor werd overgebracht hield. Je kunt je voorstellen hoe het kind zich voelde toen bleek dat daar iedere week een kaartje of brief was aangekomen. We kennen verhalen van volwassenen die als kind in een dergelijke situatie hebben gezeten. Zij vertelden achteraf dat het zo belangrijk was om iets te horen en te weten dat de andere ouder aan hen dacht. Ook al was het zo dat kinderen de kaarten niet lazen of misschien zelfs wel verscheurden.

Relatie met je kind vóór de scheiding

Voor iedere ouder geldt, in welke positie hij/zij ook is, verzorgende ouder of niet verzorgende ouder; de relatie met je kind ontstaat vooral voorafgaand aan de scheiding. Een goede relatie voor de scheiding zorgt voor de grootste kans dat de relatie na de scheiding kan worden voortgezet. Weet ook dat er nog vele jaren zullen volgen waarin het kind met je een relatie kan hebben als het minder afhankelijk is geworden van de verzorgende ouder. Hoe korter de onderlinge strijd heeft geduurd, hoe minder de kans dat het kind beschadigd is. De mogelijkheid om vervolgens in de toekomst een hernieuwde relatie op te bouwen met je kind blijft dan zo groot mogelijk.

Lees ook het achtergrondartikel over ouderverstoting.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

  1. Peter - woensdag 01 oktober 2014 17:58

    Quote: "Het kan zelfs zo zijn dat je bang bent ....................dat het contact tussen je kind en de andere ouder onveilig is voor het kind. .............Dat kan reëel zijn. .............Dan is het belangrijk dat beide ouders meewerken aan het uitwerken van oplossingen om het contact zo veilig mogelijk plaats te laten vinden. "


    Het KAN zijn dat je bang bent... Jep, dat kan. Veel mensen zijn op de een of andere wijze bang. Angst is illusoir, maar het komt ( veelvuldig ) voor inderdaad. Zeker bij weigermama's zie je veelvuldig ( al dan niet toneelstukjes van ) angst om de hoek kijken, of zelfs vol aanwezig zijn ( maar toch in het donker staan ).

    Zet die angst van weigermama's eens in het volle licht !!

    Angst, hoewel een realiteit, is en blijft een illusie. Leer DAT weigermama's zien ( en alle andere, waaronder 'hulp'verleners, angstigen ook natuurlijk )....

    Wat nu gebeurt is dat weigermama's pretenderen vreselijk bang te wezen van ex-partners, zij helemaal worden geloofd en geprezen daarom en dat dan vervolgens een schijnveiligheid in het leven moet worden geroepen, waarbinnen dan beperkt "contact" tussen de verstoten ouder en beider kind(eren) dient plaats te hebben. Waanzin. Complete waanzin.

    Onder bovengeschetste situatie loopt een veenbrand in de vorm van angst als een rode draad door het verhaal.

    De angstige ouder heeft een probleem. Probleem is hier synoniem met 'leer'situatie. Deze persoon wijkt af van het ideaal, namelijk een persoon/ouder in rust, vrede en verzoening, kwaliteiten die deze ouder zou moeten bezitten om adequaat ouder te kunnen zijn.

    Het antwoord van de maatschappij op de ze inadequate ouder / weigermama is vervolgens het inperken van de rechten en noden van de verzotte ouder en diens kinderen, bijvoorbeeld door het inzetten van bv. Omgangshuizen als een poging om schijnheiligheid op te roepen / in te zetten. Complete waanzin. En derhalve ook schadelijk voor de onderhavige kinderen.

    Het is het bestrijden van symptomen, niet het aanpakken van de bron van het kwaad waar het start, namelijk bij de illusie die angst heet bij de verzorgende ouder.



    " Dan is het belangrijk dat beide ouders meewerken aan het uitwerken van oplossingen om het contact zo veilig mogelijk plaats te laten vinden. "

    Voor WIE is dat zo belangrijk?

    Niet voor de beide ouders en het kind! Die zijn juist gebaat bij een oplossing aan de bron van de ellende, namelijk de angst van de weigermama.

    Nee, de "hulp"verlening is de partij die baat heeft bij voornoemde "oplossing".. EN de weigering van de weigermama blijft natuurlijk langdurig in leven, omdat het slechts symptoombestrijding is en geen angst wegneemt.

    De angstige heeft een probleem, maar op ( door de "hulp"verlening ) aangedragen wijze belast met name de vrij omgang van de verstoten ouder en diens kinderen. Dat is natuurlijk in het geheel niet in hun belang.

    Deze gotspe is helaas elke dag nog aan de orde.

    Dit kan alleen tot het verleden gaan behoren als wij onderkennen dat angst illusoir is en alleen binnen het angstige individu tot een oplossing kan komen.

    De andere ouder en kind staan hier buiten en hebben gewoon alle recht op onbelemmerd contact met elkaar.
    Deze laatsten belasten met zogenaamd veilige contacten om ondertussen maar vooral niets te doen aan de angst van de weigermama is kinder en oudermishandeling.






  2. KelAcuppy - vrijdag 30 juni 2017 06:14

    Cialis Dove Comprare Online <a href=http://cialprices.com>online pharmacy</a> Buy Cheap Lasix

  3. KennBeet - woensdag 19 juli 2017 21:30

    Prix De Cialis En France <a href=http://lowpricevia.com>viagra</a> Zithromax And Flagyl

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt