| 1 reactie

tags: Kinderen/jongeren en scheiding, Tips en adviezen

Zeg mij nu de waarheid

‘Je liegt! Wat je zegt klopt helemaal niet. Dat heb ik niet gedaan.’

‘Zullen we mijn zus eens vragen, die was er ook bij. Zij kan je vertellen, dat je dat wel hebt gedaan. Hier is de telefoon, bel haar maar.’

‘Bekijk het maar. Ik bel niet. Jouw zus heeft mij nooit gemogen. Wees eerlijk, die kiest altijd jouw kant.’

Van horen zeggen

Ouders, die nog veel strijd met elkaar hebben, kunnen erg gericht zijn op wie van beiden ‘gelijk’ heeft, wie de waarheid vertelt. Ze proberen elkaar te overtuigen van hun eigen gelijk: zo is het.

En als het niet lukt elkaar te overtuigen, dan wordt door sommigen erg veel moeite gedaan om de bemiddelaar over te halen hun kant van het verhaal te geloven. Helaas doen we bij Ouderschap Na Scheiding niet aan ‘waarheidsvinding’. Dat kunnen we ook niet doen. Informatie over wat in het verleden is voorgevallen, maar ook over wat zich in periodes tussen de gesprekken door voordoet, hebben we ‘van horen zeggen’. Ik had best een keer verdekt opgesteld in de struiken willen zitten, om te zien hoe een vader en moeder een praatje met elkaar maken, op het moment dat de een de kinderen bij de ander brengt. Want hoe gaat dat nu ‘echt’? Kijkt moeder inderdaad zo boos als vader zegt? En maakt vader altijd nare opmerkingen over moeder, zoals zij beweert?

De waarheid ligt in het midden?

Naast feiten (zo is het gegaan) speelt ook beleving mee. Mensen die een zelfde situatie hebben meegemaakt, kunnen deze heel anders hebben ervaren. De gedachten en gevoelens kleuren de gebeurtenis.

Kind in spagaat

‘Jan vindt het bij jou helemaal niet zo leuk’, zegt moeder. ‘Elke keer als hij bij jou is geweest, vertelt hij dat het niet gezellig was.’ ‘Daar snap ik niks van’, zegt vader. ‘We hebben juist veel plezier samen. Hij zegt ook dat hij graag vaker bij mij wil komen.’ Wie heeft gelijk? Of: bij wie vertelt Jan ‘de waarheid’? Kinderen zijn loyaal aan beide ouders en vertellen daarom soms aan beide ouders een ander verhaal. ‘Ik durf niet tegen mama te zeggen, dat ik met Kerst liever bij papa ben, want dan wordt mama misschien boos op mij.’

‘Als ik tegen papa zeg, dat ik dit weekend niet naar hem toe wil gaan, omdat ik ben uitgenodigd voor een feestje, ben ik bang dat hij heel verdrietig wordt.’

In een uitzending van het televisieprogramma Zembla (http://zembla.incontxt.nl/seizoenen/2013/afleveringen/10-10-2013) vertelt een 19-jarig meisje over de vechtscheiding van haar ouders. Toen ze 13 was, had ze een brief aan de rechtbank geschreven, waarin ze zegt dat ze graag bij haar vader wil gaan wonen. De advocaat van moeder was van mening, dat het meisje deze brief niet zelf geschreven kon hebben, want de toon was veel te volwassen. Het was niet ‘de waarheid’, vader zou haar wel beïnvloed hebben.

Kinderen kunnen pas open en eerlijk naar ouders toe zijn, als ze van beide ouders de boodschap krijgen, dat ze niet ‘gestraft’ worden voor wat ze denken en voelen. Kinderen hebben ruimte nodig hun eigen ‘waarheid’ te maken, zonder dat hun ouders deze met eigen belevingen kleuren.

De nieuwste blogs en nieuwsartikelen als eerste in uw mailbox?

Reacties

  1. KelAcuppy - maandag 24 juli 2017 02:16

    Order Accutane Online No Prescription <a href=http://onlinecial.com>cialis price</a> Propecia Ginecomastia

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt